Όχι άλλη υπομονή με τους bloggers!!!

του peslac

Ο Παναγιώτης άνοιξε το τρίτο κουτάκι κόκα-κόλα, ήπιε μια γερή γουλιά και μπουκώθηκε με ένα κομμάτι σπέσιαλ πίτσα. Σκούπισε τις σάλτσες από το πηγούνι με το χέρι του και έσκυψε μπροστά στην οθόνη για να δει καλύτερα. Η μπάκα του βρήκε πάλι στο γραφείο και το ποντίκι έκανε ένα μικρό άλμα.
– Γουστάρω! Οι μπλόγκερ ξεσηκώνονται πάλι! φώναξε ενθουσιασμένος και μπήκε στο πρώτο μπλογκ με τον τίτλο: “Ρίξτε μαύρο στους αλήτες”. >>>>

Διάβασε την ρηξικέλευθη, αγωνιστική ανάρτηση που καλούσε τους πάντες να καταψηφίσουν τα μεγάλα κόμματα και κούνησε το κεφάλι συμφωνώντας.
-Πέστα, σύντροφε! φώναξε και μπήκε στο επόμενο μπλογκ με τον ίδιο τίτλο εγγραφής. Και εκεί το ίδιο κείμενο. Το ίδιο και στα επόμενα 5 μπλογκ που είχαν συντονιστεί να κάνουν την ίδια ανάρτηση-κόλαφο στο κατεστημένο.
Ο Παναγιώτης ήταν πολύ συνειδητοποιημένος πολιτικά και συμμετείχε στους αγώνες του Λαού.
Έκανε copy-paste το κείμενο, το έριξε στο δικό του μπλογκ, αντέγραψε τον τίτλο και πάτησε enter. Σε λίγο, η ανάρτησή του συντρόφευε τις υπόλοιπες.
Μετά πάτησε το δεύτερο tab, με το http://www.hotsexxx.co.uk/big_boobies και ρούφηξε άλλη μια γουλιά αναψυκτικό χαζεύοντας τα σιλικονάτα μπαλκόνια μιας τσίτσιδης που βρεχόταν με τη μάνικα.
– Τι παιδί είσαι εσύ… μούγκρισε λάγνα και ένα κομματάκι πεπερόνι πετάχτηκε και κόλλησε στην οθόνη.
Ξαναμπήκε στην κεντρική σελίδα των μπλογκ και είδε ότι οι αναρτήσεις-αλυσίδα είχαν αυξηθεί κατά πολύ. Το αγωνιστικό πνεύμα και η αλληλεγγύη των μπλόγκερ θα άλλαζε τον κόσμο. Το είχαν πει και στις ειδήσεις, ότι οι μπλόγκερ αποτελούσαν τη δημοσιογραφία του μέλλοντος και ο Παναγιώτης ήταν πολύ περήφανος που οι ουσιαστικές εγγραφές του επηρέαζαν την παγκόσμια πολιτική σκηνή.
Έξυσε τα αχαμνά του, μύρισε τα δάχτυλα και άρχισε να πληκτρολογεί στο Google την επόμενη αναζήτησή του: “που θα βρω σκληρό σεχ με σαραντάρες;” Η σελίδα του Google τον ρώτησε αν εννοούσε “σκληρό σεξ” κι εκείνος κατσούφιασε, διότι δεν του άρεσε να τον διορθώνουν -άλλωστε ήταν ο αυριανός δημοσιογράφος αυτός και ήξερε καλύτερα.
Η μάνα του μπήκε στο σπίτι φορτωμένη με τα ψώνια και τον κοίταξε κουνώντας το κεφάλι με μία γκριμάτσα αποδοκιμασίας.
– Πάλι στον υπολογιστή είσαι; ρώτησε.
– Μπύρες έφερες; αντιρώτησε εκείνος.
– Σου πήρα και τη Χρυσή Ευκαιρία, είπε ξανά εκείνη αγνοώντας τον. Να κοιτάξεις για καμιά δουλειά.
– Σου είπα ότι θα βρω μόνος μου δουλειά! φώναξε θυμωμένος. Θα βρω από το μπλογκ, ξέρεις πόσοι έχουν βρει δουλειά σε εφημερίδα έτσι;
– Ποιος θα σε πάρει σε εφημερίδα, ρε αχαϊρευτε; φώναξε εκείνη, φτασμένη στα όριά της. 40 χρονών γαϊδούρι είσαι και δεν έχεις καθόλου προϋπηρεσία!
Ο Παναγιώτης σηκώθηκε κι έκλεισε με δύναμη την πόρτα στα μούτρα της μάνας του. Θα της έδειχνε της σκύλας! Αύριο, μεθαύριο που θα γινόταν μεγαλοδημοσιογράφος θα τον παρακαλούσε γονατιστή να την πάρει μαζί του στη σπιταρόνα του.
Έκατσε πάλι κάτω και η μπάκα ξαναβρήκε στο γραφείο. Έσκυψε στην οθόνη και κοίταξε. Είχε ένα σχόλιο. Το πάτησε ενθουσιασμένος, μπορεί να ήταν και η μεγάλη πρόταση εργασίας που περίμενε!
“Μας έχετε πρήξει σήμερα, επαναστάτες του καναπέ! Ξεκολλήστε από την οθόνη σας και βγείτε έξω αν θέλετε να αλλάξετε τον κόσμο!”
Ο Παναγιώτης άφρισε! Ποιος ήταν αυτός ο τυχαίος, χαμερπής ανώνυμος που τολμούσε να του μιλήσει έτσι; Τον ήξερε κι από χθες, γνώριζε τους αγώνες που είχε κάνει; Όταν όλοι οι μπλόγκερ έκαναν την ίδια ανάρτηση για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην Υγεία, ο Παναγιώτης ήταν από τους πρώτους που έκανε copy-paste -σε τρία μπλογκ κιόλας! Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να βγούνε μαυροντυμένοι στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την καταστροφή των δασών, ο Παναγιώτης ήταν από τους πρώτους που έμπαινε σε όλα τα μπλογκ και τους παρακινούσε να βγούνε έξω, γιατί ο ίδιος ήταν πιασμένος εκείνη τη μέρα και δεν μπορούσε. Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να κάνουν εμπάργκο στη ΔΕΗ, ο ίδιος ο Παναγιώτης έσβησε το φως στο δωμάτιο της μάνας του και δεν ζέστανε την πίτσα στο φούρνο μικροκυμάτων τη μέρα εκείνη.Όταν όλοι οι μπλόγκερ αποφάσισαν να γράψουν για τη μέρα του περιβάλλοντος, ο Παναγιώτης έκανε τρεις αναρτήσεις για οικολογικές καταστροφές, που είχε βρει από τη Wikipedia.
Θα του τα έγραφε όλα αυτά του κακεντρεχή ανώνυμου, ο Παναγιώτης και ξεκίνησε να το κάνει με περισσή σπουδή και μανία! Θα τον έβαζε στη θέση του, τον σιχαμένο. Θα τον ξεφτίλιζε που τόλμησε να αμφισβητήσει την αγωνιστική του διάθεση και το πολιτικά συνειδητοποιημένο του προφίλ.
Θα το έκανε, αν δεν έπεφτε ακαριαία νεκρός πάνω στο λιγδιασμένο πληκτρολόγιό του, με τα μάτια ορθάνοιχτα, ένα κομμάτι μπέικον να εξέχει από το στόμα και τη μπάκα του να ταλαντώνεται ελεύθερη στο κενό.
Το βαρύ έμφραγμα ματαίωσε απότομα τα σχέδια του Παναγιώτη -του αυριανού δημοσιογράφου και ακτιβιστή. 
πηγη: peslac

Blogs-Internet: Ελευθερία ή όχι?

   Γράφει ο Αντώνης Κανάκης

Σε μια σκηνή της ταινίας «Social network», η πρώην κοπέλα του ιδρυτή του facebook, τον απορρίπτει για μία ακόμη φορά και όταν αυτός φαίνεται εκνευρισμένος, του λέει: «Πήγαινε τώρα σπίτι σου και γράψε άσχημα πράγματα για μένα στο internet, αυτό δεν κάνουν στις ημέρες μας οι θυμωμένοι;». >>>>

Στην απονομή των βραβείων Emmy, η Tina Fay στο λόγο παραλαβής ενός από τα πολλά βραβεία της για την σειρά 30 rock, είπε: «Όταν μερικές φορές στη ζωή τα πράγματα σου πάνε καλά, όταν ο κόσμος φαίνεται να σε αγαπάει και να εκτιμά τη δουλειά σου, όταν κερδίζεις μέχρι και σημαντικά βραβεία, μπες στο internet και ψάξε το όνομά σου. Θα βρεις τόσους θυμωμένους να σε βρίζουν, που θα σου φύγει αμέσως η χαρά».

Είχα υποσχεθεί στο Χρήστο πως το επόμενο κομμάτι που θα γράψω μετά τους γάμους των ομοφυλόφιλων, θα είναι για το internet και τα blogs. Στο ενδιάμεσο συνέβη όλο αυτό με το Mega και το Fimotro. Αποφάσισα λοιπόν να το γράψω τώρα εξαιτίας της εξέλιξης αυτής, αν και είχα σκοπό να το καθυστερήσω και άλλο και αυτό γιατί πολύ απλά, δεν είμαι σίγουρος! Είμαι πολύ μπερδεμένος με το θέμα αυτό!

Αν άραγε ζούσε σήμερα ο Βολταίρος, το «διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες» θα το ξαναέλεγε έτσι ακριβώς ή με μπόλικες διευκρινίσεις; Είχε στο μυαλό του αποκλειστικά και μόνο απόψεις ευγενικά διατυπωμένες που διαφωνούν μεταξύ τους, ή το: «Αυτό που λες», συμπεριλαμβάνει και συκοφαντίες, βρισιές, προσπάθειες εξόντωσης, προπαγάνδα και κάθε άλλου είδους χυδαιότητες που συναντούμε σήμερα στο internet;

Θυμάστε πόσο μαγικό και ελπιδοφόρο ήταν το internet όταν ξεκινούσε; Ένα ελεύθερο, εναλλακτικό μέσο, αποκλειστικά στα χέρια νέων και ψαγμένων ανθρώπων, το οποίο έδειχνε ότι θα γίνει το καταφύγιο νέων ιδεών και απόψεων! Πώς κατάντησε να είναι σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό, το καταφύγιο των κόμπλεξ και των απωθημένων; Η απάντηση είναι απλή: Αυτή είναι η κοινωνική μας πραγματικότητα! Αυτή είναι η αλήθεια! Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνία μας, είναι πνιγμένο στα κόμπλεξ και στα απωθημένα! Το internet απλά αντικατοπτρίζει την αλήθεια αυτή και αυτό είναι χρήσιμο σε μια κοινωνία που θέλει να ωραιοποιεί ή να κουκουλώνει στρουθοκαμηλίζοντας, τις άσχημες αλήθειες της.

Φυσικά και διαφωνώ με τις συκοφαντίες, τα ψέματα και όλες αυτές τις χυδαιότητες του internet και φυσικά θα ήθελα να μην υπάρχουν! Πρέπει να πω όμως ότι διαφωνώ το ίδιο και με τις αντίστοιχες χυδαιότητες που πολύ έντεχνα και σαφώς πιο αποτελεσματικά διαπράττονται ανέκαθεν και στα υπόλοιπα μέσα! Μπορεί στο internet οι χυδαιότητες να είναι πιο άτεχνες, είτε γιατί οι θύτες είναι πιο ερασιτέχνες, είτε γιατί νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια λόγω της ανωνυμίας, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι χυδαιότητες είναι χειρότερες από τις αντίστοιχες έντεχνες των έως τώρα παραδοσιακών μέσων. Και στις δύο περιπτώσεις διαφωνώ και θλίβομαι από τις χυδαιότητες αυτές. Το θέμα για μένα είναι πως και στις δύο περιπτώσεις δεν επιθυμώ η εξάλειψη των χυδαιοτήτων να είναι προϊόν απαγορεύσεων ή κρατικού ελέγχου, αλλά να είναι προϊόν παιδείας!

Μια κοινωνία που τον σεβασμό, την καλλιέργεια, την αλήθεια και βασικές αρχές όπως: « Η ελευθερία σου τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου», πρέπει να τα επιβάλλει με απαγορεύσεις και κρατικό έλεγχο, τότε η κοινωνία αυτή έχει ηττηθεί τόσο πολύ, που οι χυδαιότητες που διαπράττονται στο internet είναι το λιγότερο από τα προβλήματά της!

Είμαστε μια κοινωνία με τεράστιο έλλειμμα παιδείας, κουλτούρας, κριτικής σκέψης, καλλιέργειας και κατά συνέπεια παράγουμε απίστευτα κόμπλεξ, εγωισμούς, εξουσιομανίες, απωθημένα. Όλα αυτά όπως είναι φυσικό, αποτυπώνονται σε όλο τους το μεγαλείο στο πλέον ελεύθερο μέσο, το internet!

Δύσκολο πράγμα η ελευθερία! Απόλυτα ταυτισμένο με την Παιδεία! Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο! Την ελευθερία την κερδίζεις από την κοινωνία, δεν τη δικαιούσαι! Η κοινωνία είναι ζωντανός οργανισμός με ασυναίσθητες, πολλές φορές άμυνες. Αν επανειλημμένως καταχράζεσαι την ελευθερία που σου έδωσε και έτσι την καταντάς ασυδοσία, η κοινωνία όπως είναι φυσικό θα απειληθεί από την ασυδοσία σου και τότε θα σου την αφαιρέσει σε χρόνο dt! Πολύ φοβάμαι πως όλοι αυτοί οι χυδαίοι του internet θα στοιχίσουν στο μέσο την ελευθερία του. Είναι οι καλύτεροι σύμμαχοι του συστήματος που εννοείται ότι κάποιες φορές πολεμούν. Ακριβώς όπως οι τρομοκράτες, που με τις ανεγκέφαλες πράξεις τους, δυναμώνουν το σύστημα το οποίο υποθετικά πολεμούν!

Παρ’ όλα αυτά, δεν επιθυμώ τον έλεγχο του internet και αυτό το λέω με κάθε επιφύλαξη προς τον εαυτό μου, γιατί όπως στην αρχή του κειμένου ξεκαθάρισα, είμαι απίστευτα μπερδεμένος με το θέμα αυτό! Νομίζω όμως ότι κλίνω περισσότερο προς την άποψη, του να παραμείνει απολύτως ελεύθερο το internet και τα blogs. Και αυτό γιατί πιστεύω ότι η χρησιμότητα της ύπαρξης ενός τελευταίου, απολύτως ελεύθερου, ακόμα και ανεξέλεγκτου αν θέλετε, μέσου, ειδικά στην εποχή μας, είναι πολύ πιο σημαντική από όλα τα προβλήματα που αυτή η ανεξέλεγκτη ελευθερία συνεπάγεται.

Ιστορικά, πολλοί ανώνυμοι, παράνομοι κ.τ.λ., έπαιξαν σε πολύ ύποπτους καιρούς, καθοριστικό ρόλο για πολλές και σημαντικές κοινωνικές προοδευτικές εξελίξεις! Ύποπτοι καιροί που κανένας δεν μας εγγυάται ότι δεν θα ξανάρθουν, για να μην σας πω ότι έντεχνα μεταμφιεσμένοι, βρίσκονται ήδη εδώ!

Επειδή σήμερα κάποιοι, πολλοί δυστυχώς, χρησιμοποιούν την ελευθερία και την ανωνυμία του internet με χυδαίο τρόπο, δεν πρέπει να την πληρώσει για λογαριασμό τους το γενικότερο πλαίσιο της ελευθερίας αυτής! Αν δηλαδή, όλοι αυτοί οι χυδαίοι με όλες τις χυδαιότητές τους είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για να έχουμε ένα απολύτως ελεύθερο μέσο, τότε προσωπικά είμαι διατεθειμένος να το πληρώσω το τίμημα αυτό, όσο δύσκολο και αν είναι μερικές φορές!

Και είναι τόσο δύσκολο, που ακόμη και ΄γω που διατυπώνω αυτήν την άποψη, δεν είμαι σίγουρος ότι θα καταφέρω στο μέλλον να ανέχομαι πάντα το τίμημα αυτό, χωρίς να αντιδρώ. Όμως θα προσπαθήσω. Και ενώ συμμερίζομαι απόλυτα και σε καμία περίπτωση δεν κατηγορώ, όλους όσους είναι εξοργισμένοι επειδή συκοφαντήθηκαν, εξυβρίστηκαν, απειλήθηκαν αυτοί και οι οικογένειές τους, γενικότερα εισέπραξαν κάθε είδους χυδαιότητα και κατά συνέπεια σκέφτονται να απευθυνθούν ή έχουν ήδη απευθυνθεί στη δικαιοσύνη, παρ’ όλα αυτά, προσωπικά προτιμώ να με βρίζουν άδικα, να με συκοφαντούν, ακόμα και να με απειλούν, παρά να χάσει την ελευθερία του το μοναδικό ελεύθερο μέσο!

Πρέπει να υπάρχουν μεγαλύτερα από εμάς πράγματα, για την εξασφάλιση των οποίων πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε σε θέματα που αφορούν τους εαυτούς μας και ένα από αυτά τα μεγαλύτερα, πιστεύω πως είναι οι συνθήκες απόλυτης ελευθερίας σε κάποιο μέσο μαζικής ενημέρωσης και επικοινωνίας. Η λανθασμένη χρήση αυτών των συνθηκών ελευθερίας από τους ανθρώπους, δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε ενέργειες που θα θίξουν τις συνθήκες αυτές καθ’ αυτές! Εξάλλου η δικαίωση πάντα έρχεται! Για το συκοφάντη και το λασπολόγο, αργά ή γρήγορα όλες οι συκοφαντίες και όλη η λάσπη θα του γυρίσουν μπούμερανγκ, ενώ από την άλλη πλευρά, ο καθαρός άνθρωπος, μακροπρόθεσμα τουλάχιστον, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα!

Ξέρουμε και το ξέρουμε γιατί μας το έχει διδάξει η ιστορία, πως οι κάθε είδους κρατικές παρεμβάσεις και απόπειρες ελέγχου, των μέσων ειδικά, ποτέ δεν είναι περιορισμένες, αλλά σταδιακά αποκτούν καθολικό χαρακτήρα. Αν δηλαδή ξεκινήσει το κακό αυτό δεν θα έχει σταματημό! Δεν θα ησυχάσουν μέχρι να ελέγξουν πλήρως και αυτό το μέσο!

Το απολύτως ελεύθερο και ανεξέλεγκτο περιβάλλον, είναι το τέλειο περιβάλλον για να ανθίσουν οι ριζοσπαστικές, ανατρεπτικές, επαναστατικές, αφυπνιστικές ιδέες που μπορεί κάποια μέρα να σώσουν ή να αλλάξουν τον κόσμο! Η υπεράσπιση αυτού του περιβάλλοντος διατηρεί αυτή τη δυνατότητα, αυτή την προοπτική, αυτή την ελπίδα ζωντανή! Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από το τι θα γράψει ο κάθε κακοπροαίρετος, ανεγκέφαλος και κομπλεξικός στο internet!

http://www.aixmi.gr/index.php/blogs-internet-eleutheria-oxi/


Σάτιρα

Γράφει ο Πιτσιρίκος.
Σύμφωνα με το λεξικό του Μπαμπινιώτη, η σάτιρα είναι «λογοτεχνικό είδος (έμμετρο ή πεζό) στο οποίο με τρόπο σκωπτικό ασκείται κριτική σε πρόσωπα και καταστάσεις της κοινωνίας με σκοπό τη διόρθωσή τους». Θεωρητικά, αυτός είναι ο ορισμός της σάτιρας. Στην πράξη; >>>>

Κάποιοι πιστεύουν πως οι σατιρικοί συγγραφείς και καλλιτέχνες είναι επικίνδυνοι για το σύστημα, επειδή –υπό τον μανδύα της σάτιρας- λένε αλήθειες που οι άλλοι δεν τολμούν να πουν.
Τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.
Στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, σατιρικοί συγγραφείς και καλλιτέχνες αποτελούν το καλύτερο κόλπο του συστήματος για να μην υπάρχουν αντιδράσεις.
Υπήρξαν τόνοι σάτιρας για τη Siemens, το Βατοπαίδι και τη χρεοκοπία της χώρας. Όλοι οι σατιρικοί καλλιτέχνες τους άλλαξαν τα φώτα. Θα πίστευε κάποιος πως τόση σάτιρα –με την οποία συμφωνεί η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων- θα είχε και κάποιο αποτέλεσμα. Όχι, κανένας δεν θεωρήθηκε -μέχρι τώρα τουλάχιστον- υπεύθυνος για κάποιο απ’ αυτά τα σκάνδαλα.
Ξεχνάμε πως η σάτιρα δεν είναι Δικαιοσύνη.
Όταν ένας σατιρικός καλλιτέχνης σατιρίζει στην τηλεόραση ένα πολιτικό πρόσωπο ή ένα σκάνδαλο, ουσιαστικά το αθωώνει. Αυτό που συμβαίνει είναι πως οι πολίτες μένουν στο «πες τα μεγάλε» και στο «τους τα έχωσε πάλι ο μεγάλος» και πάνε ήρεμοι και ήσυχοι για ύπνο. Και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ο «μεγάλος» είναι κώλος και βρακί με αυτούς που σατιρίζει – άλλωστε, από αυτούς πληρώνεται.
Δεν είναι τυχαίο πως τις καλύτερες σατιρικές τηλεοπτικές εκπομπές και τα μεγαλύτερα ταλέντα στη σάτιρα θα τα συναντήσει κάποιος σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βέβαια, είναι τόσο μεγάλο το ταλέντο κάποιων Αμερικανών καλλιτεχνών στη σάτιρα που οι τηλεοπτικές τους εκπομπές αποτελούν ουσιαστικά κανονικά δελτία ειδήσεων – αν κάποιος θέλει να μάθει τι συμβαίνει στ’ αλήθεια είναι πιθανότερο να το πληροφορηθεί από το «The Daily Show» παρά από τις ειδήσεις του Fox ή το CNN.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακές οι τηλεοπτικές εκπομπές σάτιρας στις Ηνωμένες Πολιτείες και δεν είναι καθόλου τυχαία η δημοφιλία των παρουσιαστών τους. Βέβαια, είναι εκπομπές πολιτικής σάτιρας και δεν μπλέκεται ποτέ το θέμα του βομβαρδισμού της Λιβύης με το αν φάνηκε η κιλότα της Πάρις Χίλτον. Επίσης, σε αυτές τις εκπομπές υπάρχει μια πλειάδα συγγραφέων – ο παρουσιαστής είναι ένας αλλά από πίσω υπάρχουν καμιά εικοσαριά συγγραφείς με τεράστιο ταλέντο.
Όποιος ασχολείται με τη σάτιρα και είχε την ατυχία να συνομιλήσει με ιδιοκτήτες, διευθυντές ή υπεύθυνους ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών θα διαπίστωσε πως θεωρούν τους συγγραφείς σχεδόν περιττούς. Νομίζουν πως αρκεί κάποιος να ανοίγει το στόμα του και να λέει «αστεία» – είναι σίγουροι πως δεν χρειάζεται καμία προετοιμασία.
Η συνεχής αναζήτηση –σε όλους τους τομείς- «ωραίων προσώπων» που έχουν το «πακέτο» και η πλήρης απαξίωση αυτών που κάθονται να γράψουν ένα κείμενο, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο ή ένα θεατρικό έργο είναι αυτές που ευθύνονται για την απουσία νέων δημιουργών στη χώρα μας.
Όλα γίνονται με τηλεοπτικούς όρους και ξεχνάμε πως η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με τη δημιουργία –είναι εξόχως αντιδημιουργική (τουλάχιστον στην Ελλάδα, γιατί σε μεγάλες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, μπορεί η τηλεόραση να είναι και δημιουργική – η ελληνική τηλεόραση έχει σχέση μόνο με την κακή αντιγραφή).
Το πρόβλημα όσων ασχολούνται σήμερα με τη σάτιρα σε όλον τον κόσμο είναι πως δεν μπορούν πάντα να εντοπίσουν τον στόχο – το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει συχνά και η δημοσιογραφία. Συνεχίζουν να σατιρίζουν τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά, τον Μπερλουσκόνι και τον Σαρκοζί, αν και ξέρουν πως τα πάντα εξαρτώνται από τις «αγορές».
Μιας και δεν γίνεται, όμως, να σατιρίζεις τράπεζες, χρηματιστήρια και ανώνυμες εταιρείες –αφού τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει κάποιο γνωστό πρόσωπο για να σατιρίσεις (και η σάτιρα χρειάζεται πρόσωπο ως στόχο)- επιμένουν να λένε «αστεία» μόνο για τους πολιτικούς.
Αυτό είναι πολύ βολικό γιατί δημιουργεί την εντύπωση στους πολίτες πως υπάρχει δημοκρατία. Αφού σατιρίζονται οι πολιτικοί, το συμπέρασμα είναι πως αυτοί κυβερνούν. Εμείς τους ψηφίζουμε, αυτοί κυβερνούν, άρα έχουμε δημοκρατία.
Όχι, δεν έχουμε δημοκρατία.
Όσοι ασχολούνται με τη σάτιρα ξεχνούν συνήθως πως στόχος της σάτιρας είναι και οι πολίτες – δεν εξαιρούνται οι πολίτες. Υπάρχει σάτιρα με στόχο τους πολιτικούς, τους καλλιτέχνες, γνωστά πρόσωπα και όποιον άλλον είναι βολικός –κανείς δεν σατίρισε τον Βαρδινογιάννη ή τον Μπόμπολα-, αλλά απουσιάζει η κριτική προς τους πολίτες (ή, τις ελάχιστες φορές που γίνεται, γίνεται με έναν τρόπο που αθωώνει τους πολίτες, ως εξαπατημένους). Κι όμως, σε κοινωνίες που κυβερνώνται από τις αγορές, η κριτική θα έπρεπε να έχει στόχο τους πολίτες που έχουν αφήσει τη δημοκρατία στην κακή της τύχη και ανέχονται να κυβερνώνται από τις αγορές.
Ο Παπανδρέου είναι χαζός, σύμφωνα με τους σατιρικούς καλλιτέχνες της τηλεόρασης. Ναι, ο Παπανδρέου είναι χαζός –και ο Καραμανλής ήταν βλήμα. Όλοι αυτοί που τους ψήφισαν, όμως, τι είναι; Είναι έξυπνοι; Είναι αθώοι; Και βέβαια είναι αθώοι, αφού αποτελούν το πιο μεγάλο μέρος του κοινού του σατιρικού καλλιτέχνη. Πώς να τους πει κατάμουτρα ότι είναι εντελώς ηλίθιοι και ανήθικοι; Αυτό απαιτεί θάρρος και τα τηλεοπτικά πρόσωπα –όπως και όλοι σχεδόν οι Έλληνες- δεν φημίζονται για το θάρρος τους. Φημίζονται για την ανασφάλειά τους και την διαρκή επιθυμία τους να είναι αρεστοί και να χειροκροτούνται.
Για να κάνεις σάτιρα –ή οτιδήποτε άλλο δημιουργικό-, πρέπει να μη σε ενδιαφέρει καθόλου η γνώμη και τα γούστα των άλλων (πρέπει να ακούς μόνο την ψυχή και τη φλόγα μέσα σου). Στην Ελλάδα, η βαριά αμορφωσιά έχει κάνει μεγάλο μέρος του πληθυσμού να πιστεύει πως η τηλεόραση είναι …Τέχνη, οπότε δεν είναι καθόλου περίεργο που δεν υπάρχει πια ούτε ένα όμορφο καινούργιο τραγούδι να μπει στα στόματά μας. Αναφέρω, σαν παράδειγμα, το τραγούδι, γιατί είναι η πιο απλή και άμεση μορφή δημιουργίας – σε τρία λεπτά τα έχεις πει όλα.
Δεν έχω σκοπό να κατηγορήσω τους σατιρικούς καλλιτέχνες. Οι αλλαγές στην κοινωνία δεν έρχονται από τη σάτιρα ούτε από τηλεοπτικά προγράμματα που υπάρχουν μόνο για τις διαφημίσεις – πώς να ασκήσεις κριτική στις τράπεζες, όταν ξέρεις πως θα αποσύρουν τις διαφημίσεις τους;
Σχεδόν ένα χρόνο μετά την ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως το πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε οι πολιτικοί, ούτε, βέβαια, οι σατιρικοί καλλιτέχνες – τελικά, αυτοί μπορεί να είναι και οι καλύτεροι απ’ όλους μας. Το τεράστιο πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι Έλληνες.
Δεν ξέρω τι ζημιά έχουμε πάθει από όλα αυτά τα χρόνια αποβλάκωσης και ιδιωτείας που προηγήθηκαν –θα χρειαζόταν ένα μυαλό καλύτερο από το δικό μου για να κάνει αυτή την ανάλυση- αλλά μάλλον είναι πολύ μεγάλη.
Και δυστυχώς, αυτή η ζημιά διαπερνά όλη την ελληνική κοινωνία – οριζοντίως και καθέτως. Δεν αφήνει έξω ούτε νέους, ούτε γέρους, ούτε άνδρες, ούτε γυναίκες, ούτε αριστερούς, ούτε δεξιούς, ούτε τίποτα.
«Και η πρόταση, πιτσιρίκο;». Δεν έχω – δεν πιστεύω στα θαύματα. Απλώς, ήθελα να ξεκαθαρίσω πως υπεύθυνοι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας ήμασταν και είμαστε εμείς. Μόνο εμείς. Αυτό ζητήσαμε, αυτό ελάβαμε.
Νομίζω πως, αν ο Αριστοφάνης μπορούσε να γράψει για τη σύγχρονη Ελλάδα, θα συμπεριλάμβανε οπωσδήποτε στο κείμενό του τη φράση «Είστε ζώα!». Και θα την απηύθυνε σε εμάς.