Blogs-Internet: Ελευθερία ή όχι?

   Γράφει ο Αντώνης Κανάκης

Σε μια σκηνή της ταινίας «Social network», η πρώην κοπέλα του ιδρυτή του facebook, τον απορρίπτει για μία ακόμη φορά και όταν αυτός φαίνεται εκνευρισμένος, του λέει: «Πήγαινε τώρα σπίτι σου και γράψε άσχημα πράγματα για μένα στο internet, αυτό δεν κάνουν στις ημέρες μας οι θυμωμένοι;». >>>>

Στην απονομή των βραβείων Emmy, η Tina Fay στο λόγο παραλαβής ενός από τα πολλά βραβεία της για την σειρά 30 rock, είπε: «Όταν μερικές φορές στη ζωή τα πράγματα σου πάνε καλά, όταν ο κόσμος φαίνεται να σε αγαπάει και να εκτιμά τη δουλειά σου, όταν κερδίζεις μέχρι και σημαντικά βραβεία, μπες στο internet και ψάξε το όνομά σου. Θα βρεις τόσους θυμωμένους να σε βρίζουν, που θα σου φύγει αμέσως η χαρά».

Είχα υποσχεθεί στο Χρήστο πως το επόμενο κομμάτι που θα γράψω μετά τους γάμους των ομοφυλόφιλων, θα είναι για το internet και τα blogs. Στο ενδιάμεσο συνέβη όλο αυτό με το Mega και το Fimotro. Αποφάσισα λοιπόν να το γράψω τώρα εξαιτίας της εξέλιξης αυτής, αν και είχα σκοπό να το καθυστερήσω και άλλο και αυτό γιατί πολύ απλά, δεν είμαι σίγουρος! Είμαι πολύ μπερδεμένος με το θέμα αυτό!

Αν άραγε ζούσε σήμερα ο Βολταίρος, το «διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες» θα το ξαναέλεγε έτσι ακριβώς ή με μπόλικες διευκρινίσεις; Είχε στο μυαλό του αποκλειστικά και μόνο απόψεις ευγενικά διατυπωμένες που διαφωνούν μεταξύ τους, ή το: «Αυτό που λες», συμπεριλαμβάνει και συκοφαντίες, βρισιές, προσπάθειες εξόντωσης, προπαγάνδα και κάθε άλλου είδους χυδαιότητες που συναντούμε σήμερα στο internet;

Θυμάστε πόσο μαγικό και ελπιδοφόρο ήταν το internet όταν ξεκινούσε; Ένα ελεύθερο, εναλλακτικό μέσο, αποκλειστικά στα χέρια νέων και ψαγμένων ανθρώπων, το οποίο έδειχνε ότι θα γίνει το καταφύγιο νέων ιδεών και απόψεων! Πώς κατάντησε να είναι σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό, το καταφύγιο των κόμπλεξ και των απωθημένων; Η απάντηση είναι απλή: Αυτή είναι η κοινωνική μας πραγματικότητα! Αυτή είναι η αλήθεια! Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνία μας, είναι πνιγμένο στα κόμπλεξ και στα απωθημένα! Το internet απλά αντικατοπτρίζει την αλήθεια αυτή και αυτό είναι χρήσιμο σε μια κοινωνία που θέλει να ωραιοποιεί ή να κουκουλώνει στρουθοκαμηλίζοντας, τις άσχημες αλήθειες της.

Φυσικά και διαφωνώ με τις συκοφαντίες, τα ψέματα και όλες αυτές τις χυδαιότητες του internet και φυσικά θα ήθελα να μην υπάρχουν! Πρέπει να πω όμως ότι διαφωνώ το ίδιο και με τις αντίστοιχες χυδαιότητες που πολύ έντεχνα και σαφώς πιο αποτελεσματικά διαπράττονται ανέκαθεν και στα υπόλοιπα μέσα! Μπορεί στο internet οι χυδαιότητες να είναι πιο άτεχνες, είτε γιατί οι θύτες είναι πιο ερασιτέχνες, είτε γιατί νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια λόγω της ανωνυμίας, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι χυδαιότητες είναι χειρότερες από τις αντίστοιχες έντεχνες των έως τώρα παραδοσιακών μέσων. Και στις δύο περιπτώσεις διαφωνώ και θλίβομαι από τις χυδαιότητες αυτές. Το θέμα για μένα είναι πως και στις δύο περιπτώσεις δεν επιθυμώ η εξάλειψη των χυδαιοτήτων να είναι προϊόν απαγορεύσεων ή κρατικού ελέγχου, αλλά να είναι προϊόν παιδείας!

Μια κοινωνία που τον σεβασμό, την καλλιέργεια, την αλήθεια και βασικές αρχές όπως: « Η ελευθερία σου τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου», πρέπει να τα επιβάλλει με απαγορεύσεις και κρατικό έλεγχο, τότε η κοινωνία αυτή έχει ηττηθεί τόσο πολύ, που οι χυδαιότητες που διαπράττονται στο internet είναι το λιγότερο από τα προβλήματά της!

Είμαστε μια κοινωνία με τεράστιο έλλειμμα παιδείας, κουλτούρας, κριτικής σκέψης, καλλιέργειας και κατά συνέπεια παράγουμε απίστευτα κόμπλεξ, εγωισμούς, εξουσιομανίες, απωθημένα. Όλα αυτά όπως είναι φυσικό, αποτυπώνονται σε όλο τους το μεγαλείο στο πλέον ελεύθερο μέσο, το internet!

Δύσκολο πράγμα η ελευθερία! Απόλυτα ταυτισμένο με την Παιδεία! Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο! Την ελευθερία την κερδίζεις από την κοινωνία, δεν τη δικαιούσαι! Η κοινωνία είναι ζωντανός οργανισμός με ασυναίσθητες, πολλές φορές άμυνες. Αν επανειλημμένως καταχράζεσαι την ελευθερία που σου έδωσε και έτσι την καταντάς ασυδοσία, η κοινωνία όπως είναι φυσικό θα απειληθεί από την ασυδοσία σου και τότε θα σου την αφαιρέσει σε χρόνο dt! Πολύ φοβάμαι πως όλοι αυτοί οι χυδαίοι του internet θα στοιχίσουν στο μέσο την ελευθερία του. Είναι οι καλύτεροι σύμμαχοι του συστήματος που εννοείται ότι κάποιες φορές πολεμούν. Ακριβώς όπως οι τρομοκράτες, που με τις ανεγκέφαλες πράξεις τους, δυναμώνουν το σύστημα το οποίο υποθετικά πολεμούν!

Παρ’ όλα αυτά, δεν επιθυμώ τον έλεγχο του internet και αυτό το λέω με κάθε επιφύλαξη προς τον εαυτό μου, γιατί όπως στην αρχή του κειμένου ξεκαθάρισα, είμαι απίστευτα μπερδεμένος με το θέμα αυτό! Νομίζω όμως ότι κλίνω περισσότερο προς την άποψη, του να παραμείνει απολύτως ελεύθερο το internet και τα blogs. Και αυτό γιατί πιστεύω ότι η χρησιμότητα της ύπαρξης ενός τελευταίου, απολύτως ελεύθερου, ακόμα και ανεξέλεγκτου αν θέλετε, μέσου, ειδικά στην εποχή μας, είναι πολύ πιο σημαντική από όλα τα προβλήματα που αυτή η ανεξέλεγκτη ελευθερία συνεπάγεται.

Ιστορικά, πολλοί ανώνυμοι, παράνομοι κ.τ.λ., έπαιξαν σε πολύ ύποπτους καιρούς, καθοριστικό ρόλο για πολλές και σημαντικές κοινωνικές προοδευτικές εξελίξεις! Ύποπτοι καιροί που κανένας δεν μας εγγυάται ότι δεν θα ξανάρθουν, για να μην σας πω ότι έντεχνα μεταμφιεσμένοι, βρίσκονται ήδη εδώ!

Επειδή σήμερα κάποιοι, πολλοί δυστυχώς, χρησιμοποιούν την ελευθερία και την ανωνυμία του internet με χυδαίο τρόπο, δεν πρέπει να την πληρώσει για λογαριασμό τους το γενικότερο πλαίσιο της ελευθερίας αυτής! Αν δηλαδή, όλοι αυτοί οι χυδαίοι με όλες τις χυδαιότητές τους είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για να έχουμε ένα απολύτως ελεύθερο μέσο, τότε προσωπικά είμαι διατεθειμένος να το πληρώσω το τίμημα αυτό, όσο δύσκολο και αν είναι μερικές φορές!

Και είναι τόσο δύσκολο, που ακόμη και ΄γω που διατυπώνω αυτήν την άποψη, δεν είμαι σίγουρος ότι θα καταφέρω στο μέλλον να ανέχομαι πάντα το τίμημα αυτό, χωρίς να αντιδρώ. Όμως θα προσπαθήσω. Και ενώ συμμερίζομαι απόλυτα και σε καμία περίπτωση δεν κατηγορώ, όλους όσους είναι εξοργισμένοι επειδή συκοφαντήθηκαν, εξυβρίστηκαν, απειλήθηκαν αυτοί και οι οικογένειές τους, γενικότερα εισέπραξαν κάθε είδους χυδαιότητα και κατά συνέπεια σκέφτονται να απευθυνθούν ή έχουν ήδη απευθυνθεί στη δικαιοσύνη, παρ’ όλα αυτά, προσωπικά προτιμώ να με βρίζουν άδικα, να με συκοφαντούν, ακόμα και να με απειλούν, παρά να χάσει την ελευθερία του το μοναδικό ελεύθερο μέσο!

Πρέπει να υπάρχουν μεγαλύτερα από εμάς πράγματα, για την εξασφάλιση των οποίων πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε σε θέματα που αφορούν τους εαυτούς μας και ένα από αυτά τα μεγαλύτερα, πιστεύω πως είναι οι συνθήκες απόλυτης ελευθερίας σε κάποιο μέσο μαζικής ενημέρωσης και επικοινωνίας. Η λανθασμένη χρήση αυτών των συνθηκών ελευθερίας από τους ανθρώπους, δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε ενέργειες που θα θίξουν τις συνθήκες αυτές καθ’ αυτές! Εξάλλου η δικαίωση πάντα έρχεται! Για το συκοφάντη και το λασπολόγο, αργά ή γρήγορα όλες οι συκοφαντίες και όλη η λάσπη θα του γυρίσουν μπούμερανγκ, ενώ από την άλλη πλευρά, ο καθαρός άνθρωπος, μακροπρόθεσμα τουλάχιστον, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα!

Ξέρουμε και το ξέρουμε γιατί μας το έχει διδάξει η ιστορία, πως οι κάθε είδους κρατικές παρεμβάσεις και απόπειρες ελέγχου, των μέσων ειδικά, ποτέ δεν είναι περιορισμένες, αλλά σταδιακά αποκτούν καθολικό χαρακτήρα. Αν δηλαδή ξεκινήσει το κακό αυτό δεν θα έχει σταματημό! Δεν θα ησυχάσουν μέχρι να ελέγξουν πλήρως και αυτό το μέσο!

Το απολύτως ελεύθερο και ανεξέλεγκτο περιβάλλον, είναι το τέλειο περιβάλλον για να ανθίσουν οι ριζοσπαστικές, ανατρεπτικές, επαναστατικές, αφυπνιστικές ιδέες που μπορεί κάποια μέρα να σώσουν ή να αλλάξουν τον κόσμο! Η υπεράσπιση αυτού του περιβάλλοντος διατηρεί αυτή τη δυνατότητα, αυτή την προοπτική, αυτή την ελπίδα ζωντανή! Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από το τι θα γράψει ο κάθε κακοπροαίρετος, ανεγκέφαλος και κομπλεξικός στο internet!

http://www.aixmi.gr/index.php/blogs-internet-eleutheria-oxi/


e-ΚΦΟΒΙΣΜΟΣ

e-ΚΦΟΒΙΣΜΟΣ

Η κατάληψη του διαδικτύου και
η νέα θεοκρατία των τοξικών
e-βριστών!    >>>>

Σιγά-σιγά, το δίκτυο µοιάζει να παραδίδεται σε αυτά τα «ιντερνετικά τάγµατα ασφαλείας» που απειλούν όποιον δεν έχει την ίδια άποψη µε τους ίδιους. Που ξερνάνε µισαλλοδοξία, µίσος και απειλέςκαι βρίσκουν νόηµα στην ανύπαρκτη ζωή τους µέσα από τον e-κφοβισµό. Μια ελάχιστη µειοψηφία που σου δίνει την εντύπωση ότι αποτελεί κυρίαρχη τάση. Και πλέον έχει αρχίσει να συµπεριφέρεται σαν τέτοια. ∆ιότι κάναµε το χειρότερο που θα µπορούσαµε να κάνουµε: την πήραµε στα σοβαρά και την αφήσαµε να µας επηρεάσει. Τόσο παράλογο, σα να πιάνεις κουβέντα και να αφήνεις να σε επηρεάζει ο τρελός που αρχίζει ξαφνικά να φωνάζει προς το µέρος σου στη γωνία του δρόµου.

Οι ανώνυµοι (ή ψευδώνυµοι) e-βριστές µε τα κεφαλαία γράµµατα στα σχόλια είναι σαν τις αποικίες µυκήτων. Αναπτύσσονται όπου βρίσκουν το κατάλληλο περιβάλλον. Και στην προκειµένη περίπτωση, κατάλληλο περιβάλλον είναι ένα περιβάλλον που κάνει το λάθος να τους ανέχεται. Είναι οι απόγονοι των κατσαπλιάδων, των ταγµατασφαλιτών, των µαυραγοριτών, των Αυριανιστών. Αυτός ο ίδιος υπόνοµος που καταδυναστεύει πάντα τη χώρα και µολύνει τη δηµόσια ζωή µε ένα ιδιότυπο µείγµα άγνοιας, υπερήφανης αµορφωσιάς και φασισµού. Που ανδρώθηκε µε δελτία ειδήσεων όπου του ζητούσαν να βγάλει πόρισµα σε τηλεφωνικά γκάλοπ και µε τηλεπαρουσιαστές που τον έγλειφαν και τον δικαίωναν για να µην τον χάσουν από πελάτη. Μοιραία, κατέληξε να πιστεύει ότι µπορεί να τα κρίνει όλα. Και φυσικά ανακάλυψε το internet.
Έτσι, δεν υπάρχει θέµα ή δηµοσίευµα τα τελευταία χρόνια στο οποίο κάποιος να µη βγάλει την επιθετική αποψούλα του. Με πρόθεση όχι να διαφωνήσει, αλλά να απαξιώσει και να αποκαλύψει συνωµοσίες. ∆ηλαδή µε κίνητρο όχι το διάλογο, αλλά τον εκ του ασφαλούς λιθοβολισµό. Τον απαξιωτικό µονόλογο. Το «γιατί εσύ κι όχι εγώ». Ο παραδοσιακός µικροαστικός φθόνος της ελληνικής κοινωνίας, σε πλήρη ανάπτυξη από τοίχο σε τοίχο.

Το χειρότερο είναι ότι η µόλυνση που προκαλούν έχει αρχίσει να γίνεται εµφανής: να θυµηθούµε πώς µιλάει ο Βερέµης στο Skai µετά από τις επιθέσεις; Τις απειλές για τη ζωή σε Πάσχο Μανδραβέλη, Πέτρο Τατσόπουλο και άλλους επώνυµους στοχοποιηµένους αρθρογράφους που λένε ακόµα τη γνώµη τους κόντρα στις απαιτήσεις και τους αφορισµούς του όχλου; Το απεγνωσµένο «…κανένας άνθρωπος µε αγαθές προθέσεις, µε νου και σκέψη δεν µπορεί να αντέξει όλη αυτή τη βία, όλη αυτή τη δυσοσµία» που έγραφε η Αφροδίτη Αλ Σαλέχ, πρόσφατα, στο προφίλ της στο Facebook; Μορφωµένοι άνθρωποι, µε γνώση του αντικειµένου τους φοβούνται να πουν µια άποψη καθαρή, µην τυχόν και προσελκύσουν την οργή των φανατικών! Γιατί αυτό ακριβώς θέλει η τροµοκρατία τους: να σε κάνει να φοβάσαι µε την ιδέα ότι αν υπερβείς τα όρια που αυθαίρετα σου επιτρέπουν εκείνοι, θα υποστείς τις συνέπειες! Γι’ αυτό και σου δίνουν την εντύπωση ότι παραµονεύουν παντού. Και κάθε µεγάλο θέµα, που θα µπορούσε µέσω της «διαδραστικότητας» του µέσου να προκαλέσει έναν κανονικό διάλογο, τελικά καταλήγει σε κραυγές, αφορισµούς και υστερία. ∆ηλαδή στο βόθρο που τους βολεύει. Στην έδρα τους. Γι’ αυτό προκαλούν µε κάθε τρόπο την προσοχή σου. ∆ιότι αν τους τη δώσεις, έχουν ήδη κερδίσει. Ναι, είναι ακριβώς όπως µε το γουρούνι και τη λάσπη: όταν παλεύεις µε ένα γουρούνι, λασπώνεστε κι οι δύο, αλλά το γουρούνι το ευχαριστιέται. Ε, το ίδιο συµβαίνει και µε τους e-βριστές.

Πράγµατι, οι τρωγλοδύτες µε τα κεφαλαία στοιχεία στα σχόλια, την ανορθόγραφη ρητορεία και τα πολλά θαυµαστικά, είναι ένα κοµµάτι της πραγµατικότητας. Αλλά ας µην ξεχνάµε ότι είναι ένα πολύ µικρό κοµµάτι της. Που, όπως και οι µύκητες, καταλήγει να µολύνει τα πάντα. Από εκεί ξεκινάει και η άρρωστη ατµόσφαιρα που αποπνέει η blogόσφαιρα.
Ξαφνικά, µοιάζουν να µπαίνουν στην εικόνα και να διαµορφώνουν την ατζέντα του δηµοσίου διαλόγου άνθρωποι που αν τους έβλεπες στην κανονική ζωή δεν θα τους έδινες σηµασία. Ας µην ξεχνάµε: τα «Ουστ ρεεεε!» και οι παρόµοιες κραυγές, δεν προέρχονται από νοήµονες ανθρώπους που τους πνίγει η αγανάκτηση. Στην πραγµατικότητα είναι αυτοί οι καθυστερηµένοι που βλέπουµε στις κερκίδες ενός γηπέδου. Που φωνάζουν σε όλη τη διάρκεια του µατς, για να ξεσπάσουν για µια ολόκληρη ζωή που περνάνε µέσα στην ανυπαρξία.

Οπότε, µε τους τραµπούκους να γκαρίζουν διαρκώς, οι νοήµονες αναγνώστες (δηλαδή αυτοί που δεν αντιµετωπίζουν το internet σαν υποκατάστατο του σεξ που τόσο τους λείπει) αρχίζουν να απέχουν. Για ποιο λόγο να συµµετέχεις σε ένα διάλογο όπου, ό,τι και να πεις, θα εισπράξεις χουλιγκάνικες βρισιές;

Η µόνη λύση είναι να τους βγάλουµε από τη ζωή µας. Με τον ίδιο τρόπο που δεν αφήνεις την πόρτα του σπιτιού σου ανοιχτή το βράδυ, δεν χρειάζεται να αφήνεις και την πόρτα του profile σου. Πάνω δεξιά υπάρχει ένα κουµπί που γράφει “block”. Αρκεί για να τους αποµακρύνεις από τις σελίδες σου στο Facebook και από followers στο Twitter. Αρκεί η µη έγκριση των σχολίων-οχετών τους για να αφήσουν ήσυχο το site που δοκιµάζουν να καταλάβουν. Στο κάτω-κάτω η µισή blogόσφαιρα είναι γεµάτη από τους όµοιούς τους, όπου µπορούν να ξεχαρµανιάζουν επ’ άπειρον. Αλλά όλα τα σοβαρά sites παγκοσµίως έχουν σταµατήσει να δέχονται την τοξικότητά τους. ∆εν πρόκειται για λογοκρισία. Στην πραγµατικότητα πρόκειται για αβρότητα και σεβασµό προς τους νοήµονες σχολιογράφους οι οποίοι µπήκαν στον κόπο να γράψουν κάτι που δεν είναι επιπέδου Νεάτερνταλ. Και ας µην ανησυχούν οι administrators. Mακροπρόθεσµα η απολύµανση των trolls οδηγεί σε διαφύλαξη του ίδιου του µέσου από τη γάγγραινα. Στο κάτω-κάτω, το internet δεν είναι τηλεόραση για να τους έχει τόσο µεγάλη ανάγκη για νούµερα. Και εν πάση περιπτώσει, κανένα µέσο στην ιστορία δεν επιβίωσε για πολύ όταν σταµάτησε να απευθύνεται στους νοήµονες και κατάντησε αποκλειστικά αποικία από τραµπούκους και τρωγλοδύτες.

athensvoice

Η σπηλιά του Πλάτωνα και το Matrix

Για να μη νομίσετε ότι η όλη σύλληψη του σεναρίου της ταινίας MATRIX ήταν αποκλειστική ιδέα των σύγχρονων ξένων σεναριογράφων (των αδερφών Γουατσόφσκι), αξίζει να πούμε ότι όλα αυτά τα είχε αναφέρει ο Πλάτωνας στους διαλόγους του 2500 χρόνια πριν. Διαβάστε τις 2 ενότητες και δείτε το βίντεο που συγκρίνει τη Σπηλιά  του Πλάτωνα με το MATRIX.  >>>>

1. Η Σπηλιά του Πλάτωνα
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Λοιπόν, είπα, ύστερ’ απ’ αυτά, παρομοίασε με μια εικόνα σαν κι αυτή την ανθρώπινη φύση αναφορικά με την παιδεία και την απαιδευσία. Φαντάσου δηλαδή ανθρώπους σε υπόγειο οίκημα με μορφή σπηλιάς, που έχει την είσοδό του ανοιχτή προς το φως της μέρας, που το μάκρος της πιάνει πέρα πέρα όλη τη πρόσοψη της σπηλιάς και να βρίσκονται εκεί από την παιδική τους ηλικία αλυσοδεμένοι και στα σκέλη και στον αυχένα, ώστε να μένουν με το σώμα τους ακίνητο, έτσι που να μην βλέπουν παρά μόνο ό,τι είναι μπροστά τους, ενώ δεν έχουν την δυνατότητα, εξαιτίας της αλυσίδας, να περιφέρουν ολόγυρα το κεφάλι τους. Και πίσω τους, σε αρκετή απόσταση, σ’ επίπεδο ψηλότερο απ’ αυτούς ν’ ανάβει φως από φωτιά και στο ενδιάμεσο, ανάμεσα στη φωτιά και τους δεσμώτες, δρόμος ανηφορικός και παράλληλα μ’ αυτόν να’ ναι χτισμένος μαντρότοιχος, να, σαν τα χαμηλά διαφράγματα που τοποθετούν οι ταχυδακτυλουργοί μπροστά στους θεατές, πάνω απ’ τα οποία δείχνουν τα ταχυδακτυλουργικά τους.
ΓΛΑΥΚΩΝ: Βλέπω, είπε ο Γλαύκων.
ΣΩ. Βλέπε λοιπόν ανθρώπους να κουβαλούν, παράλληλα με αυτόν τον μαντρότοιχο, σκεύη κάθε λογής, υψωμένα πάνω απ’ τον μαντρότοιχο, και ανδριάντες και άλλα ομοιώματα ανθρώπων και ζώων, λίθινα και ξύλινα, φιλοτεχνημένα με κάθε τρόπο κι όπως θα περίμενε κανείς, άλλους απ’ τους διερχόμενους αχθοφόρους να μιλούν, άλλους να σιωπούν.
ΓΛ. Παράξενη εικόνα περιγράφεις, είπε, και παράξενους δεσμώτες.
ΣΩ. Ολόιδιους με μας, αποκρίθηκα γιατί πιστεύεις ότι άνθρωποι σε τέτοια κατάσταση πρώτα πρώτα θα έχουν δει τίποτ’ άλλο εκτός απ’ τις σκιές του εαυτού τους και των συνδεσμωτών τους, που τις σχηματίζει η λάμψη της φωτιάς στον απέναντι απ’ αυτούς τοίχο της σπηλιάς;
ΓΛ. Μα γίνεται να δουν τίποτ’ άλλο, είπε, εφόσον είναι αναγκασμένοι να έχουν το κεφάλι τους ακίνητο σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους;
ΣΩ. Και τι θα ‘χουν δει απ’ εκείνους τους διερχόμενους αχθοφόρους; τίποτ’ άλλο, εκτός απ’ τις σκιές τους;
ΓΛ. Μόνο αυτές, βέβαια.
ΣΩ. Λοιπόν, αν είχαν τη δυνατότητα να κουβεντιάζουν μεταξύ τους, δεν έχεις τη γνώμη ότι θα νόμιζαν πως οι σκιές που βλέπουν είναι πραγματικά αντικείμενα;
ΓΛ. Οπωσδήποτε.
ΣΩ. Και τι νομίζεις, αν απ’ τα βάθη του δεσμωτηρίου η ηχώ αναμετέδιδε τις φωνές, κάθε φορά που κάποιος απ’ τους διερχόμενους θα μιλούσε, πιστεύεις ότι θα φαντάζονταν ότι κάτι άλλο βγάζει φωνή και όχι οι σκιές των διερχόμενων;
ΓΛ. Μα τον Δία, όσο για μένα, τίποτ’ άλλο.
ΣΩ. Λοιπόν, είπα, άνθρωποι σε αυτή την κατάσταση θα πίστευαν ως πραγματικό μόνο τις σκιές των αντικειμένων που εμφανίζονται και τίποτ’ άλλο;
ΓΛ. Σίγουρα, μόνο τις σκιές.

ΣΩ. Σκέψου λοιπόν, είπα, τι λογής θα μπορούσε να είναι η απολύτρωση και η γιατρειά τους απ’ τα δεσμά και την άγνοιά τους, αν με φυσική ακολουθία συνέβαιναν πράματα σαν και τούτα: κάθε φορά που κάποιος θα λυνόταν απ’ τα δεσμά του και θα ‘νιωθε ξαφνικά την ανάγκη να σηκωθεί όρθιος και να περιστρέφει τον αυχένα του και να βαδίζει και να υψώνει το βλέμμα του προς το φως, και κάνοντας αυτές τις κινήσεις θα ‘νιωθε πόνο και, θαμπωμένος απ’ τον φως, θ’ αδυνατούσε να αντικρίζει εκείνα που προηγουμένως έβλεπε τις σκιές τους λοιπόν, τι κατά τη γνώμη σου θ’ απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε ότι εκείνα που έβλεπε τότε ήταν ανοησίες, τώρα όμως βλέπει κάτι που βρίσκεται κάπως πιο κοντά στην αλήθεια και το βλέμμα του έχει στραφεί σε πράγματα πιο αληθινά – βλέπει λοιπόν πιο σωστά; Και βέβαια, αν δείχνοντάς του ξεχωριστά, ένα προς ένα, αυτά που περνούν μπροστά του, τον ανάγκαζε να απαντήσει στις ερωτήσεις του, τι να ‘ναι αυτά, τι θ’ αποκρινόταν; δεν πιστεύεις ότι θα τα ‘χε χαμένα και θα θεωρούσε ότι βρίσκονται πιο κοντά στην αλήθεια τα όσα έβλεπε τότε απ’ αυτά που του δείχνουν τώρα;
ΓΛ. Θ’ αποκρινόταν, είπε, ότι ναι, εκείνα βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην αλήθεια.

ΣΩ. Λοιπόν, κι αν τον υποχρέωνε να στρέψει το βλέμμα του προς το ίδιο το φως, δε θα ‘νιωθε πονόματο και δε θα προσπαθούσε να τα’ αποφύγει, στρέφοντας το βλέμμα του προς εκείνο που χωρίς δυσκολίες αντικρίζει και δε θα νόμιζε ότι τωόντι είναι πιο ξεκάθαρα απ’ αυτά που του δείχνουν;

ΓΛ. Ναι, αυτό θα νόμιζε, είπε.
ΣΩ. Κι αν, είπα, κάποιος τον έσερνε βίαια απ’ τη σπηλιά μέσ’ απ’ την τραχιά και απότομη ανάβαση, και δεν τον άφηνε πριν τον σύρει έξω, στο φως του ήλιου, άραγε δε θα ‘ταν μαρτύριο γι’ αυτόν και δε θ΄ αγαναχτούσε που τον σέρνουν μ’ αυτό τον τρόπο; και, όταν θα ‘φτανε στο φως, έχοντας τα μάτια πλημμυρισμένα απ’ τη λάμψη του ήλιου, θα μπορούσε να βλέπει τίποτε, έστω κι ένα, απ’ αυτά που τώρα λέγονται αληθινά;

ΓΛ. Αποκλείεται έτσι ξαφνικά.
ΣΩ. Αν όμως είχε σκοπό να δει όσα βρίσκονται εκεί ψηλά, θα έπρεπε να εξοικειωθεί έτσι, θα ‘βλεπε στην αρχή πιο εύκολα τις σκιές, κι ύστερ’ απ’ αυτές τα είδωλα και τωνανθρώπων και των αντικειμένων, όπως αντικατοπτρίζονται μες στο νερό, κι ύστερα τα’ αντικείμενα αυτά καθαυτά κατόπι θα ύψωνε τη ματιά του και θ’ αντίκριζε ευκολότερα, τη νύχτα, τα όσα βρίσκονται στον ουρανό και το ίδιο το στερέωμα τ’ ουρανού, αντικρίζοντας το φως των άστρων και της σελήνης ευκολότερα απ’ ό,τι τη μέρα τον ήλιο και το φως του ήλιου.
ΓΛ. Οπωσδήποτε.
ΣΩ. Και τέλος- τέλος, πιστεύω, τον ήλιο, όχι μες στα νερά ούτε το είδωλό του, όπως αντανακλάται από άλλη θέση, αλλά θα μπορούσε να τον αντικρίσει αυτόν καθαυτόν στη φυσική του θέση, και να παρατηρήσει πως είναι.
ΓΛ. Αυτό επιβάλλει η ανάγκη, είπε.
ΣΩ. Και κατόπι θα κατέληγε πια στο συμπέρασμα ότι αυτός είναι που κάνει τις εποχές και τα έτη και που εποπτεύει όλα όσα βρίσκονται στο πεδίο της όρασής μας.
Και κατά κάποιο τρόπο είναι αίτιος για όλα όσα εκείνοι έβλεπαν στη σπηλιά.
ΓΛ. Είναι φανερό ότι σ’ αυτό το συμπέρασμα θα κατέληγε ύστερ’ απ’ τα παραπάνω.
ΣΩ. Τί λοιπόν; δεν πιστεύεις ότι αυτός, ανακαλώντας στη μνήμη του την πρώτη κατοικία του και τη γνώση, που είχαν εκεί αυτός και οι συγκρατούμενοί του εκείνο τον καιρό, θα μακάριζε τον εαυτό του για την αλλαγή και θα ‘νιωθε οίκτο για τους άλλους;
ΓΛ. Και με το παραπάνω.
ΣΩ. Και νομίζεις ότι, για τις τιμητικές διακρίσεις και για τους επαίνους που απένειμαν αναμεταξύ τους οι δεσμώτες και για τις αμοιβές εκείνου που διέκρινε με μοναδική οξυδέρκεια τις σκιές των όσων περνούσαν μπροστά τους και συγκρατούσε καλύτερα την κανονικότητα με την οποία οι σκιές εμφανίζονταν πρώτες ή τελευταίες ή σύγχρονα με τις άλλες, ώστε αξιοποιώντας αυτή την ικανότητά του να βρισκόνταν σε προνομιακότερη θέση να κάνει προβλέψεις, ποια σκιά θα παρουσιαζόταν σε μια ορισμένη στιγμή – τι λες; Θα ένιωθε λαχτάρα γι’ αυτά και θα ζήλευε τους συνδεσμώτες του που έπαιρναν τιμές κι είχαν επιρροή ανάμεσά τους ή θα βρίσκονταν στην κατάσταση που λέει ο Όμηρος ότι βρέθηκε ο Αχιλλέας και θα επιθυμούσε μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής του:Κάλλιο στη γης να ξενοδούλευα ξωμάχος, ρογιασμένος σ’ αφέντη που ‘χασε τον κλήρο του κι είναι το βιός του λίγο και να ξεπέσει σ’ οποιονδήποτε άλλη κατάσταση, παρά να πιστεύει εκείνα και να ζει μια τέτοια ζωή.
ΓΛ. Κι εγώ αυτό πιστεύω, είπε θα προτιμούσε να ξεπέσει σ’ οποιαδήποτε κατάσταση παρά να ζει μ’ εκείνο τον τρόπο.

ΣΩ. Και κάνε και την εξής υπόθεση, του είπα. Αν ένας τέτοιος άνθρωπος κατέβαινε ξανά εκεί κάτω και έπαιρνε την προηγούμενη θέση του, άραγε δε θα τύλιγε τα μάτια του πυκνό σκοτάδι, έτσι που ξαφνικά γύρισε απ’ τον ήλιο;
ΓΛ. Σίγουρα, είπε.
ΣΩ. Κι αν υποχρεωθεί λοιπόν αυτός ο άνθρωπος να λέει τη γνώμη του για κείνες τις σκιές που διαβαίνουν και να διαγωνιστεί μ’ εκείνους που δεν έπαυσαν ποτέ να είναι δεσμώτες, όσο τον ταλανίζει το πρόβλημα που θα έχει στα μάτια του, πριν αυτά εξοικειωθούν (κι ο χρόνος αυτής της εξοικείωσης δε θα είναι και τόσο λίγος), δε θα προξενούσε λοιπόν τα γέλια και δε θα ΄λεγαν γι’ αυτόν ότι, με το ν’ ανέβει εκεί πάνω να ‘τον που γύρισε με χαλασμένα τα μάτια, κι ότι δεν αξίζει καν τον κόπο να επιχειρήσει κανείς την ανάβαση εκεί ψηλά και, αν με κάποιο τρόπο μπορούσαν να βάλουν στο χέρι τους και να σκοτώσουν όποιον θα επιχειρούσε να τους λύσει απ’ τα δεσμά τους και να τους οδηγήσει επάνω, στο φως, δε θα ήταν ικανοί να τον σκοτώσουν.
ΓΛ. Χωρίς άλλο, είπε.
ΣΩ. Λοιπόν αγαπητέ μου Γλάυκων, αυτή την αλληγορική εικόνα πρέπει να τη συσχετίσουμε μ’ αυτά που λέγαμε πρωτύτερα: το οίκημα του δεσμωτηρίου είναι αυτός ο κόσμος, που αντικρίζουμε με την όρασή μας το φως της φωτιάς που φωτίζει τη σπηλιά είναι η ενέργεια του ήλιου κι αν παραβάλουμε την ανάβαση εκεί ψηλά και τη θέση των όσων βρίσκονται εκεί με την άνοδο της ψυχής στο νοητό τόπο, θα ‘χεις εύστοχα κατανοήσει ποιες είναι οι προσδοκίες μου …Τώρα δική μας υπόθεση είναι, είπα, των ιδρυτών της πολιτείας, τους χαρισματικούς πολίτες να τους οδηγήσουμε αναγκαστικά στο μάθημα, που προηγουμένως είπαμε ότι είναι το μέγιστο, και ν’ αντικρίσουν το αγαθόν και να επιχειρήσουν εκείνη την ανάβαση, κι όταν τέλος ανεβούν, να μην τους επιτρέπεται αυτό που τους επιτρέπεται τώρα.
ΓΛ. Τι ακριβώς;
ΣΩ. Το να μένουν συνεχώς εκεί πάνω και να μη θέλουν να κατέβουν και να γυρίσουν σ ‘ εκείνο το σπήλαιο των δεσμωτών και να μοιράζονται μ’ εκείνους τους μόχθους και τις τιμητικές διακρίσεις τους, είτε αυτές είναι κατώτερες είτε σημαντικότερες.
ΓΛ. Αν καταλαβαίνω καλά, είπε, θα τους αδικήσουμε και θα τους υποχρεώσουμε να ζουν χειρότερα, την ώρα που οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ζουν καλύτερα.

ΣΩ. Φίλε μου, ξέχασες και πάλι ότι ο νόμος δε νοιάζεται γι’ αυτό, πώς μια κατηγορία πολιτών θα απολαμβάνει εξαιρετική ευτυχία, αλλά κινεί τους μηχανισμούς ώστε το αγαθό αυτό να τα’ απολαύσει όλη η πόλη, οδηγώντας τους πολίτες με πειθώ και με εξαναγκασμό σε σύμπνοια υποχρεώνοντάς τους να μεταδίδουν ο ένας στον άλλο την ωφέλεια που ο καθένας τους θα είναι σε θέση να προσφέρει στα κοινά. Κι ο ίδιος νόμος επιδιώκει ν’ αναδείξει τέτοιους άνδρες στην πόλη, όχι για να τους δώσει το ελεύθερο να στραφεί ο καθένας τους όπου θέλει, αλλά για να τους αξιοποιήσει στο έπακρο για να δεθεί η πόλη με δεσμούς φιλίας.

video:Η Πλατωνική Αλληγορία της Σπηλιάς
2. The Matrix
Ας αρχίσουμε με μια σύντομη περιγραφή για να το φέρουμε όλοι στη μνήμη μας. Το “Matrix” λοιπόν, πρόκειται μιλάει για μια μακρινή εποχή όπου ο κόσμος που ζουν οι άνθρωποι είναι ένα μεγάλο ψέμα που συντηρούν για δεκαετιές τα κατασκευάσματα του ίδιου του ανθρώπου, τα “ρομπότ”. Βάζω τον όρο σε εισαγωγικά γιατί τελικά θα δούμε πως δεν πρόκειται για όντα διαφορετικά από εμάς. Αυτοί, παράγουν μια ψεύτικη πραγματικότητα με την οποία όλοι είναι βολεμένοι και κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει. Ή τουλάχιστον σχεδόν κανένας, αν εξαιρέσουμε τον Μορφέα και την παρέα του. Έτσι αυτοί που έχουν πραγματικά δει την αλήθεια, προσπαθούν να την μεταδώσουν και σε όλη την ανθρωπότητα ώστε να ξυπνήσει από το λήθαργο και να αντιμετωπίσει κατάματα τον εχθρό. Βέβαια η αποστολή τους δεν είναι διόλου εύκολη, καθώς τα “ρομπότ” (θα αναφέρεται από εδώ και στο εξής σαν “ΑΥΤΟΙ“) κάνουν τα πάντα για να πολεμήσουν τους φωτισμένους και να κρατήσουν τους ανθρώπους δούλους. Και βέβαια, τονίζεται ιδιαίτερα το γεγονός ότι όλα γίνονται μέσα στο μυαλό, και ο κόσμος Τους δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σύστημα εξομοίωσης που παραπλανά τον εγκέφαλο.
Έχοντας υπ”όψην τα παραπάνω, εύκολα κανείς θα κάνει και την σχετική μεταφορά στην σημερινή ζωή. Μπορεί να ακουστεί λίγο ακραίο, μπορεί να μη συμβαίνει έτσι ακριβώς αλλά υπάρχει σοβαρή πιθανότητα το σενάριο του Matrix να έχει κάποια βάση. Καταρχήν αυτή η μακρινή εποχή δεν είναι και τόσο μακρινή όσο θα θέλαμε να είναι. Tα “ρομπότ” είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν πιάσει κάποιες υψηλές θέσεις και από αυτές κινούν τα νήματα της σημερινής κοινωνίας. Έχουν πλάσει ένα ψεύτικο κόσμο που όμως όλοι μας τον έχουμε αποδεχτεί σαν τον αληθινό και μόνο υπαρκτό. Ο κόσμος αυτός διέπεται από δικούς Τους κανόνες και νόμους που ουσιαστικά μας τους έχουν επιβάλει χωρίς να το ξέρουμε. Έτσι, έχουν καταφέρει να φέρουν τον κόσμο στα μέτρα τους και όλα να κινούνται γύρω από τις δικές τους επιθυμίες και αποφάσεις. Καθετι που γίνεται γνωστό από τη μια μέρα στην άλλη (καλλιτέχνες, μόδα, φαγητό, γλώσσα) είναι δικό Τους κατασκεύασμα, που αποφάσισαν να μας το πλασάρουν προς ικανοποίηση δικών τους συμφερόντων, χωρίς να μας ρωτήσουν. Το κακό στην υπόθεση είναι ότι όλοι μας αποδεχόμαστε κάθε Τους κίνηση αβίαστα. Αυτό βοηθιέται από την νέκρωση της σκέψης και της κριτικής ικανότητας, από τα πολλά δικά Τους μέσα (π.χ. ΜΜΕ, Πολιτική, Τηλεόραση).
Σ’αυτό το σημείο έρχονται να προστεθούν οι άνθρωποι που κατάφεραν να δουν την πραγματική αλήθεια, αυτή που κρύβεται πίσω από την επιφάνεια και χαρίζει την ευτυχία σε όσους την αποκτήσουν. Όμως παράλληλα με την ευτυχία τους δίνεται και ένα βαρύ έργο, αυτό της υποχρέωσης διάδοσης της αλήθειας και στους υπόλοιπους. Αυτό όπως και στην ταινία είναι κάτι πολύ δύσκολο. Γιατί εκτός από το κυνήγι των “εξωγήινων”, οι άνθρωποι είναι τόσο εξαρτημένοι από το Σύστημα που αν τους αποκαλυφθεί η αλήθεια μπορεί και να τρελαθούν. Θυμηθείται πως αντέδρασε ο Neo όταν αντίκρισε την αλήθεια και την απολογία του Μορφέα, λέγοντας ότι δεν απελευθερώνουν ανθρώπους που έχουν φτάσει σε κάποιο όριο ηλικίας γιατί εκεί η εξάρτηση είναι μεγάλη.
Τώρα μπορούμε να κάνουμε ένα άλλο παραλληλισμό. Ο τύπος που θέλει να γυρίσει πίσω στο Σύστημα του Matrix, είναι ο κλασσικός τύπος που εθελοτυφλεί και προτιμά να ζει στο ψέμμα επειδή εκεί μπορεί να ζήσει μια πιο άνετη ζωή, χωρίς κυνδίνους και υποχρεώσεις. Έτσι αποφασίζει να συνεργαστεί με τους “Πράκτορες” και να προδόσει τους μέχρι πριν συντρόφους του για να γυρίσει στην όμορφιά της ψεύτικης ζωής και παράλληλα να διαγραφτούν όλα από τη μνήμη του ώστε να μην έχει τύψεις ούτε να ξέρει πως ότι βλέπει, είναι κατασκεύασμα. Τα άτομα αυτά υπάρχουν και σήμερα. Έχουν ακούσει για την αλήθεια όμως την απορρίπτουν επειδή είναι πολύ καλά βολεμένοι και δεν θυσιάζουν αυτή τους την καλοπέραση για κάποιο σκοπό αφύπνισης που εμπεριέχει πολλές παγίδες.
Το Matrix και ο Πλάτωνας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Είναι άραγε αοριστολογίες, παραμυθάκια και απλά μια ταινία ή έχουν βάσεις σε κάτι που και οι ίδιοι μας φοβόμαστε να εξετάσουμε; Είναι εσφαλμένος συναγερμός ή τελευταία προειδοποίηση για τον πλήρη έλεγχο; Η απόφαση δική σας…

Γιαννης Αερας

 

Παγκόσμια Διαταραχή Πανικού

Άρθρο του ψυχίατρου Θοδωρή Δασκαλόπουλου
Ο φόβος είναι το νούμερο 1 συναίσθημα που αναφέρουν πλέον οι ασθενείς μας. Οι άνθρωποι αισθάνονται επίσης απελπισμένοι και αβοήθητοι λόγω της οικονομικής κρίσης και πολλοί φοβούνται ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να πάνε καλύτερα στο μέλλον.
Ο φόβος αυτός γενικεύεται και γίνεται αόριστος φόβος ακούγοντας επιπλέον τερατολογίες με την αύξηση των spread, την πιθανότητα χρεοκοπίας της χώρας μας ή όχι και πολλά άλλα καθημερινά.  >>>>

Αλλά αυτός ο φόβος μεν έχει κρυμμένη προϊστορία μέσα μας. Δεν είναι σημερινός, παρά σύρεται μέσα σε ήδη φοβισμένα ανθρώπινα μυαλά, όπως σκοπεύω να εξηγήσω παρακάτω. Κατευθύνει και επιβάλει δε, συλλογικές συμπεριφορές που απασχολούν (ή θα έπρεπε να απασχολούν τον σύγχρονο Ψυχίατρο).

Ο αόριστος φόβος που τεχνικά λέγεται και μετά-φόβος (ο φόβος του φόβου, το να μην ξέρεις από τι θα φοβηθείς προσεχώς), είναι το κυρίαρχο συναίσθημα μέσα από το οποίο πετάγεται και γιγαντώνει η Δ/χή Πανικού.
Η αίσθησή μου είναι ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα αλλάζει σταδιακά και εισέρχεται σε μια νέα φάση συλλογικής (αλλά δυστυχώς όχι λογικής) νευρωτικής συμπεριφοράς και διαταραχής πανικού.
Η αμεσότητα των επικοινωνιών σήμερα, επέτρεψε την εμφάνιση του φαινομένου αυτού. Τα πρακτορεία ειδήσεων με την απανταχού ετοιμότητα για αναμετάδοση φοβικών συμβάντων, τα blogs, τα κοινωνικά δίκτυα στο Internet με την ακαριαία ενημέρωση εικόνας και ήχου, ακόμα και για απλά καθημερινά συμβαίνοντα, δημιουργούν μια εξαιρετικά πολύπλοκη νευρωνική διασύνδεση ανάμεσα στους ανθρώπους, οι οποίοι κινούνται μαζικότερα από ποτέ σε συλλογικούς συνειρμούς και συλλογικές αντιδράσεις, σαν να επρόκειτο για έναν ζωντανό οργανισμό. Η καθολική δικτύωση της ανθρωπότητας αναμφίβολα την κάνει να υπάρχει και να συμπεριφέρεται σαν ένα μοναδικό γιγάντιο ον πάνω στον πλανήτη μας (και αύριο σε άλλους). Αλλά αυτό το ένα ον (η ανθρωπότητα), μπορεί κάλλιστα να υποφέρει από ψυχικές διαταραχές, όπως υποφέρουν και οι άνθρωποι μέλη που την αποτελούν!
Προσέξτε τώρα τα παρακάτω γεγονότα:
Προ 20ετίας ξεκίνησε ο φόβος του AIDS. Ο κόσμος δεν ήταν πλέον ασφαλής στην σεξουαλική του ζωή, ειδικά με την ανακάλυψη ότι πλήττονταν δυνητικά και τα ετερόφυλα ζευγάρια από τη θανατηφόρο νόσο. Αυτός ο φόβος μας ακολουθεί ακόμα και σήμερα.

 Στη συνέχεια ήρθε η Νόσος των τρελλών αγελάδων (σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια των βοοειδών ή νόσος Κρόιτζφελντ-Γιάκομπ) όπου δεν ήξερε κανείς τι μπορούσε να φάει με ασφάλεια. Έτρωγες με το φόβο ότι δεν θα σε εξευτελίσει η άνοια που προκαλεί η νόσος. Σήμερα αυτός ο φόβος δεν περιρρέει, αλλά μας κληροδότησε τη φοβική παράνοια σε οτιδήποτε τρώμε. Μεταλλάχτηκε σε πολλούς άλλους μικρότερους φόβους σχετικά με το νερό, το γάλα κλπ.
Ακολούθησε η Νόσος των πτηνών (γρίπη των πουλερικών). Αυτό και αν προκάλεσε πανικό. Φτάσαμε στο σημείο να ανησυχούμε αν ο γείτονας είχε καναρίνια ή περιστέρια ή καμιά κότα στην αυλή του! Η απειλή από τον ουρανό υπήρχε από παλιά στην ανθρωπότητα αλλά ποτέ δεν κοιτάξαμε μέχρι τότε με φόβο τα πουλιά. Ο φόβος αυτός έδωσε την εναρκτήρια ώθηση για την επόμενη αντίδραση πανικού στην ανθρωπότητα.
Προτού συνέλθουμε και καλμάρουμε από τους προηγούμενους φόβους, ήρθε ξανά ο πανικός με την επιδημία με τον υιό Η1Ν1.
miro,
Η υπερβολή έφτασε στον υπερθετικό, με την κρατική παρέμβαση να παίρνει συχνά εσφαλμένες αποφάσεις, σε διεθνές επίπεδο. Ο φόβος αυτός εξακολουθεί να είναι έντονος και κατά τη γνώμη μου θα πυροδοτήσει στο μέλλον και άλλες αντίστοιχες αντιδράσεις πανικού.
Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε μια σειρά από «μαύρες ημέρες» σε όλα τα χρηματιστήρια του κόσμου ταυτόχρονα. Συχνά ακούμε τα τελευταία χρόνια ότι κάποια ημέρα ή σύντομη περίοδο ημερών καταρρεύσανε τα χρηματιστήρια σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι το φαινόμενο της «πεταλούδας» όπου μια πεταλούδα φτερουγίζοντας στον Αμαζόνιο, μπορεί να προκαλέσει καταιγίδες στην Ινδονησία! Αυτά τα χαοτικά συστήματα προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να τα μελετήσουν οι φυσικοί και οι μαθηματικοί, αλλά είμαστε ακόμη σε εμβρυικό στάδιο γνώσης. Να μην ξεχνάμε ότι το χρηματιστήριο είναι ένα ψυχολογικό παιχνίδι που βασίζεται ιδιαίτερα σε φήμες και ελπίδες, παρά σε αντικειμενικές αποτιμήσεις των δυνατοτήτων των εταιρειών. Αφού λοιπόν η ψυχολογία είναι ουσιαστικός παράγοντας στα οικονομικά, δεν πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση το πώς φτάσαμε στην σημερινή οικονομική κρίση. Με την φοβική και πανικόβλητη ανθρωπότητα, ήδη σε νευρική κρίση από τα παραπάνω πλήγματα, ήταν αναμενόμενο να προκληθεί και ο οικονομικός πανικός.
Αξίζει να θυμηθούμε ότι η Παγκόσμια Οικονομική κρίση του 2008, ξεκίνησε από κακές εκτιμήσεις κάποιων δανείων τοπικών τραπεζών των ΗΠΑ για την αγορά εκείνων των περίεργων ξύλινων σπιτιών που κατασκευάζουν εκεί. Μετονομάστηκε σε φούσκα ακινήτων, απείλησε σοβαρά όλη την οικονομία των ΗΠΑ, μεταλαμπαδεύτηκε στην Ευρώπη και έφτασε να απειλεί τα δικά μας σπίτια από οπλισμένο σκυρόδεμα (μπετόν και σίδερο) και βαθιά θεμέλια που φτιάχνουμε στην Ελλάδα. Αλλά τι σχέση έχουν τα ξυλόσπιτα που τα εξαφανίζουν οι ανεμοστρόβιλοι με τα δικά μας που αντέχουν σεισμούς πολλών Ρίχτερ; Καμία ! Ωστόσο η διαταραχή πανικού δεν είναι λογική αντίδραση, είναι ακριβώς το αντίθετο: παράλογη συμπεριφορά σε αόριστους ψυχολογικούς φόβους. Όταν χάνεται η ψυχραιμία, εισβάλει το παράλογο. Αυτό δηλαδή που βιώνουμε τώρα, με τη χώρα μας να μας λένε ότι φτάνει ξαφνικά στον πανικό της χρεωκοπίας, χωρίς να έχουμε καταλάβει πως φτάσαμε εδώ.
miro, πανικός

Ακόμα και για τον απλό ουδέτερο παρατηρητή, είναι φανερό ότι οι μεν πολιτικοί στη χώρα μας αλλά και σε άλλες χώρες, από καιρό τώρα χαρακτηρίζονται από σπασμωδικές και άστοχες κινήσεις πανικού και φόβου.

Προτάσεις για νομοσχέδια πηγαινοέρχονται, αποσύρονται και μεταλλάσσονται, ηλίθιες κουβέντες για πιστόλια ακούγονται, διορθώνουν και ξαναδιορθώνουν τα νούμερα, διαβουλεύονται όλοι με όλους με αποτέλεσμα ίδιο ή χειρότερο από την προηγούμενη κατάσταση, φταίχτες δεν ανευρίσκονται και τελικά διαφαίνεται στον ορίζονται μόνο η σκόνη του άσκοπου ποδοβολητού !
Οι δε απλοί πολίτες αποσβολωμένοι από την νευρική κρίση των ταγών, οικτίρουν τη μοίρα τους και θρηνούν πένθιμα το μέλλον τους.
Την οικονομική κρίση βιώνουν με φόβο για το μέλλον οι ιδιωτικοί και σε λίγο και οι δημόσιοι υπάλληλοι (“μετριόμαστε κάθε μέρα στη δουλειά να δούμε ποιοι λείπουν”) και οι νέοι ελαστικά απασχολούμενοι (“δεν μπορώ να ονειρευτώ το μέλλον, μένω αναγκαστικά στο σπίτι των γονιών μου”) και βέβαια οι άνεργοι (“τα βλέπω όλα μαύρα”).
Όλα αυτά τα συνεχόμενα φοβικά πλήγματα, με κάνουν να μιλώ για Παγκόσμια Διαταραχή Πανικού. Το φαινόμενο της Παγκόσμιας Διαταραχής Πανικού και λόγω της οικονομικής κρίσης, φαίνεται να έχει ακόμη μεγαλύτερες επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου. Είναι καλά γνωστό ότι το οξύ και το χρόνιο άγχος, προκαλούν καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος μέσω διαφόρων μηχανισμών που έχουν συζητηθεί λεπτομερώς. Αυτή η παγκόσμια αντίδραση πανικού θα μπορούσε ως εκ τούτου να είναι υπεύθυνη για τις πρόσφατες επιδημίες γρίπης ή και να προκαλέσει νέα παραλλαγή πανδημίας γρίπης ή και άλλων ακόμα ασθενειών, στο κοντινό μέλλον.
Αλλά από την πρώτη ανάλυση του Freud για τη Δ/χή Πανικού, μαθαίνουμε ότι αυτή οφείλεται σε καταπιεσμένες ερωτικές ενορμήσεις. Μάλλον έτσι εξηγείται και η άνοδος φαινομένων όπως του DVD της Τζούλιας !
Υπολογίζω ότι έχουμε ακόμα να δούμε πολλά…

πηγή: http://psi-gr.tripod.com