Sites με δωρεαν φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης,για προσωπική και επαγγελματική χρήση

Stock.Xchng
Την ημέρα που γραφόταν αυτό το άρθρο, το Stock.Xchng διέθετε στη βάση του πάνω από 390.000 φωτογραφίες. Δεν χρειάζεται εγγραφή για να αναζητήσετε φωτογραφίες, αλλά πρέπει να γίνετε μέλος για να τις κατεβάσετε. Μειονέκτημα το ότι είναι λίγο δύσχρηστο στην πλοήγησή του, αν και διαθέτει μηχανισμό γρήγορης αλλά και αναλυτικής αναζήτησης. Αν ψάχνετε για κάτι στα γρήγορα, αυτή μάλλον θα πρέπει να είναι η πρώτη σας στάση.
Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.sxc.hu/
morgueFile
Το morgueFile δεν χρειάζεται εγγραφή, ενώ είναι πιο εύχρηστο και περισσότερο καλοσχεδιασμένο σε σχέση με το Stock.Xchng. Είναι ωστόσο κάπως πιο αργό, ενώ η βάση του, σύμφωνα με το DownloadSquad, αριθμεί λιγότερες φωτογραφίες (γύρω στις 220.000).
Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://morguefile.com/
 
photoXpress
Με περισσότερες από 650.000 δωρεάν φωτογραφίες στη βάση του και ένα απόλυτα επαγγελματικό και εύχρηστο περιβάλλον, το photoXpress θα ήταν πρώτο στη λίστα αν δεν είχε ορισμένους σημαντικούς περιορισμούς. Πρώτος και βασικότερος είναι το ότι οι δωρεάν φωτογραφίες του είναι διαθέσιμες για προσωπική χρήση και εν μέρει και για επαγγελματική, αλλά όχι σε όλες τις περιπτώσεις (π.χ. δεν επιτρέπει να τυπώσετε μπλουζάκια). Πριν κατεβάσετε, μάλιστα, μια εικόνα θα πρέπει να αποδεχτείτε τους όρους χρήσης της υπηρεσίας. Επίσης για να αποκτήσετε το δικαίωμα να κατεβάζετε από το photoXpress θα πρέπει να κάνετε δωρεάν εγγραφή ή να συνδεθείτε μέσω του λογαριασμού σας στο Facebook, ενώ υπάρχει και όριο 10 λήψεων ανά ημέρα. Ασφαλώς, εάν πληρώσετε συνδρομή οι περιορισμοί αυτοί παύουν να ισχύουν, ενώ αποκτάτε πρόσβαση σε πολύ περισσότερες φωτογραφίες.
Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.photoxpress.com/

4η Διεθνής Γυμνή Ποδηλατοδρομία Θεσσαλονίκης

Η 4η Διεθνής Γυμνή Ποδηλατοδρομία (World Naked Bike Ride) θα πραγματοποιηθεί την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3 ΙΟΥΝΙΟΥ 2011 το απόγευμα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.Ήρθε η ώρα να βάλουμε ένα STOP στην “άσεμνη” έκθεση των ανθρώπων και του πλανήτη στα αυτοκίνητα και τη ρύπανση που δημιουργούν.  >>>>

Αντιμετωπίζουμε την κίνηση των αυτοκινήτων με τα γυμνά μας κορμιά σαν τον καλύτερο τρόπο για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια μας, εκθέτοντας την τρωτότητα που αντιμετωπίζεται από τους ποδηλάτες και τους πεζούς στους δρόμους μας, καθώς και στις αρνητικές συνέπειες που όλοι αντιμετωπίζουμε εξαιτίας της εξάρτησης από το πετρέλαιο και των άλλων μορφών μη ανανεώσιμης ενέργειας.

Η ετήσια συμμετοχή της Θεσσαλονίκης είναι επιβεβλημένη διότι η έλλειψη περιβαλλοντικής πολιτικής την έχει οδηγήσει να είναι η πιο μολυσμένη σε μικρό-σωματίδια πόλη στην Ευρώπη. Το κυκλοφοριακό, σύμφωνα με τους κατοίκους, είναι το σημαντικότερο πρόβλημα της πόλης μας. Η αντιστοιχία πρασίνου ανά κάτοικο είναι μόλις 2τμ, ενώ η Βόννη έχει 35τμ και το ευρωπαϊκό ελάχιστο όριο για μια βιώσιμη πόλη είναι 9τμ. Τα πεζοδρόμια είναι απροσπέλαστα με παρκαρισμένα αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, τραπεζοκαθίσματα, διαφημιστικές πινακίδες. Ο ελεύθερος δημόσιος χώρος έχει συρρικνωθεί, οι πλατείες είναι κατ’ όνομα, ενώ η ΔΕΘ, το 3ο Σώμα Στρατού και τα Στρατόπεδα κινδυνεύουν να χτιστούν αντί να παραδοθούν, ως Μητροπολιτικά πάρκα, πνεύμονες πρασίνου και αναψυχής. Η άσκοπη χρήση του ΙΧ είναι 9 φορές περισσότερη στην Ελλάδα για αποστάσεις μικρότερες του ενός χιλιόμετρου, ενώ η χρήση του ποδηλάτου στο σύνολο των μετακινήσεων είναι μικρότερη του 1%.

Η ποδηλατοδρομία έχει ειρηνικό και καλλιτεχνικό χαρακτήρα. Ζωγραφισμένα και στολισμένα σώματα και ποδήλατα, φυσική διακόσμηση, αξεσουάρ, χρώματα και μουσική θα είναι τα όπλα μας για να διεκδικήσουμε ολοένα και φιλικότερες προς τον άνθρωπο και το ποδήλατο πόλεις. Επίσης μαζί μας συμμετέχουν ομάδες με Skateboards, Rollers και Πατίνια που δείχνουν μια άλλη πλευρά της εναλλακτικής μετακίνησης στην πόλη.

Με την υποστήριξη:
“ΠΑΙΔΙΑ ΕΝ ΔΡΑΣEI” http://www.kidsinaction.gr που ασχολούνται με τους νέους, τις τέχνες και το αστικό τοπίο.
“ΑΛΛΗ ΟΨΗ” http://www.alli-opsi.gr που ασχολείται με την κινητική αναπηρία.
“SFINA” http://www.sfina.org μια παρεμβατική ομάδα στην καθημερινότητα
“STREETPANTHERS” http://www.streetpanthers.gr που διεκδικούν ελεύθερα πεζοδρομία.
“Δίκτυο Κινήσεων Θεσσαλονίκης” http://thesskinisis.wordpress.com

Διαδικτυακή Έκθεση Φωτογραφίας «Πλανήτης Ποδήλατο»

Η διαδικασία απλή.Από την την 15η Φεβρουαρίου έως την 30η Απριλίου 2011, μπορείτε να μας στείλετε μία φωτογραφία που έχετε τραβήξει όπου το ποδήλατο υπάρχει ή υποννοείται στο κάδρο.Έγχρωμη, ασπρόμαυρη, “ταξιδιωτική”, “πόλης”, “αφαιρετική”, αλλά προπαντώς ποδηλατική.
Για να στείλετε τη φωτογραφία σας θα πρέπει να είστε ή να γίνετε μέλη της ιστοσελίδας. Αφού συνδεθείτε με το ψευδώνυμο και τον κωδικό σας θα μπορείτε να ανεβάσετε τη φωτογραφία σας σε μορφή jpeg και υψηλή ανάλυση, μέχρι 10ΜΒ*, δίνοντας προαιρετικά ένα τίτλο, το χρόνο και τον τόπο λήψης της φωτογραφίας.
Οι φωτογραφίες θα δημοσιεύονται σε ειδικό φάκελο στη ιστοσελίδα μας με τη σειρά που τις λαμβάνουμε και θα φέρουν το όνομα του φωτογράφου.
Πρόκειται για μία διαδικτυακή φωτογραφική έκθεση που θα ανανεώνεται συνεχώς.
Η 30η Απριλίου θα είναι η τελευταία μέρα που θα μπορείτε να μας στείλετε τη φωτογραφία σας.
Στη συνέχεια θα υπάρξει χρονικό διάστημα ενός μήνα, από την 1η εώς την 31η Μαϊου 2011 όπου όλα τα μέλη της ιστοσελίδας (συμμετέχοντες και μη) θα μπορούν να ψηφίσουν, επιλέγοντας έως πέντε (5) φωτογραφίες.
Αποφασίσαμε, αντί να δημιουργήσουμε μια επιτροπή ειδικών που θα τις αξιολογήσει, να δώσουμε τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες στη φωτογραφική συνάντηση αλλά και στα εγγεγραμμένα μέλη της ιστοσελίδας, να αναδείξουν τις εικοσιπέντε (25) καλύτερες φωτογραφίες.
Καθόλη τη διάρκεια της ψηφοφορίας θα μπορούν όλοι να βλέπουν πόσες ψήφους έχει συγκεντρώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή η κάθε φωτογραφία.
H 31η Μαίου θα είναι η τελευταία μέρα της ψηφοφορίας.
Το 2407 Mountain Activities αναλαμβάνει στη συνέχεια να τυπώσει τις 25 φωτογραφίες που ξεχώρισαν και να τις εκθέσει σε χώρο στην Καρδαμύλη το καλοκαίρι του 2011 (τόπος και χρόνος θα ανακοινωθούν την άνοιξη του 2011).
Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα πραγματοποιείται στον ίδιο χώρο και προβολή όλων των φωτογραφιών που λάβαμε.
 

Blogs-Internet: Ελευθερία ή όχι?

   Γράφει ο Αντώνης Κανάκης

Σε μια σκηνή της ταινίας «Social network», η πρώην κοπέλα του ιδρυτή του facebook, τον απορρίπτει για μία ακόμη φορά και όταν αυτός φαίνεται εκνευρισμένος, του λέει: «Πήγαινε τώρα σπίτι σου και γράψε άσχημα πράγματα για μένα στο internet, αυτό δεν κάνουν στις ημέρες μας οι θυμωμένοι;». >>>>

Στην απονομή των βραβείων Emmy, η Tina Fay στο λόγο παραλαβής ενός από τα πολλά βραβεία της για την σειρά 30 rock, είπε: «Όταν μερικές φορές στη ζωή τα πράγματα σου πάνε καλά, όταν ο κόσμος φαίνεται να σε αγαπάει και να εκτιμά τη δουλειά σου, όταν κερδίζεις μέχρι και σημαντικά βραβεία, μπες στο internet και ψάξε το όνομά σου. Θα βρεις τόσους θυμωμένους να σε βρίζουν, που θα σου φύγει αμέσως η χαρά».

Είχα υποσχεθεί στο Χρήστο πως το επόμενο κομμάτι που θα γράψω μετά τους γάμους των ομοφυλόφιλων, θα είναι για το internet και τα blogs. Στο ενδιάμεσο συνέβη όλο αυτό με το Mega και το Fimotro. Αποφάσισα λοιπόν να το γράψω τώρα εξαιτίας της εξέλιξης αυτής, αν και είχα σκοπό να το καθυστερήσω και άλλο και αυτό γιατί πολύ απλά, δεν είμαι σίγουρος! Είμαι πολύ μπερδεμένος με το θέμα αυτό!

Αν άραγε ζούσε σήμερα ο Βολταίρος, το «διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες» θα το ξαναέλεγε έτσι ακριβώς ή με μπόλικες διευκρινίσεις; Είχε στο μυαλό του αποκλειστικά και μόνο απόψεις ευγενικά διατυπωμένες που διαφωνούν μεταξύ τους, ή το: «Αυτό που λες», συμπεριλαμβάνει και συκοφαντίες, βρισιές, προσπάθειες εξόντωσης, προπαγάνδα και κάθε άλλου είδους χυδαιότητες που συναντούμε σήμερα στο internet;

Θυμάστε πόσο μαγικό και ελπιδοφόρο ήταν το internet όταν ξεκινούσε; Ένα ελεύθερο, εναλλακτικό μέσο, αποκλειστικά στα χέρια νέων και ψαγμένων ανθρώπων, το οποίο έδειχνε ότι θα γίνει το καταφύγιο νέων ιδεών και απόψεων! Πώς κατάντησε να είναι σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό, το καταφύγιο των κόμπλεξ και των απωθημένων; Η απάντηση είναι απλή: Αυτή είναι η κοινωνική μας πραγματικότητα! Αυτή είναι η αλήθεια! Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνία μας, είναι πνιγμένο στα κόμπλεξ και στα απωθημένα! Το internet απλά αντικατοπτρίζει την αλήθεια αυτή και αυτό είναι χρήσιμο σε μια κοινωνία που θέλει να ωραιοποιεί ή να κουκουλώνει στρουθοκαμηλίζοντας, τις άσχημες αλήθειες της.

Φυσικά και διαφωνώ με τις συκοφαντίες, τα ψέματα και όλες αυτές τις χυδαιότητες του internet και φυσικά θα ήθελα να μην υπάρχουν! Πρέπει να πω όμως ότι διαφωνώ το ίδιο και με τις αντίστοιχες χυδαιότητες που πολύ έντεχνα και σαφώς πιο αποτελεσματικά διαπράττονται ανέκαθεν και στα υπόλοιπα μέσα! Μπορεί στο internet οι χυδαιότητες να είναι πιο άτεχνες, είτε γιατί οι θύτες είναι πιο ερασιτέχνες, είτε γιατί νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια λόγω της ανωνυμίας, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι χυδαιότητες είναι χειρότερες από τις αντίστοιχες έντεχνες των έως τώρα παραδοσιακών μέσων. Και στις δύο περιπτώσεις διαφωνώ και θλίβομαι από τις χυδαιότητες αυτές. Το θέμα για μένα είναι πως και στις δύο περιπτώσεις δεν επιθυμώ η εξάλειψη των χυδαιοτήτων να είναι προϊόν απαγορεύσεων ή κρατικού ελέγχου, αλλά να είναι προϊόν παιδείας!

Μια κοινωνία που τον σεβασμό, την καλλιέργεια, την αλήθεια και βασικές αρχές όπως: « Η ελευθερία σου τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου», πρέπει να τα επιβάλλει με απαγορεύσεις και κρατικό έλεγχο, τότε η κοινωνία αυτή έχει ηττηθεί τόσο πολύ, που οι χυδαιότητες που διαπράττονται στο internet είναι το λιγότερο από τα προβλήματά της!

Είμαστε μια κοινωνία με τεράστιο έλλειμμα παιδείας, κουλτούρας, κριτικής σκέψης, καλλιέργειας και κατά συνέπεια παράγουμε απίστευτα κόμπλεξ, εγωισμούς, εξουσιομανίες, απωθημένα. Όλα αυτά όπως είναι φυσικό, αποτυπώνονται σε όλο τους το μεγαλείο στο πλέον ελεύθερο μέσο, το internet!

Δύσκολο πράγμα η ελευθερία! Απόλυτα ταυτισμένο με την Παιδεία! Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο! Την ελευθερία την κερδίζεις από την κοινωνία, δεν τη δικαιούσαι! Η κοινωνία είναι ζωντανός οργανισμός με ασυναίσθητες, πολλές φορές άμυνες. Αν επανειλημμένως καταχράζεσαι την ελευθερία που σου έδωσε και έτσι την καταντάς ασυδοσία, η κοινωνία όπως είναι φυσικό θα απειληθεί από την ασυδοσία σου και τότε θα σου την αφαιρέσει σε χρόνο dt! Πολύ φοβάμαι πως όλοι αυτοί οι χυδαίοι του internet θα στοιχίσουν στο μέσο την ελευθερία του. Είναι οι καλύτεροι σύμμαχοι του συστήματος που εννοείται ότι κάποιες φορές πολεμούν. Ακριβώς όπως οι τρομοκράτες, που με τις ανεγκέφαλες πράξεις τους, δυναμώνουν το σύστημα το οποίο υποθετικά πολεμούν!

Παρ’ όλα αυτά, δεν επιθυμώ τον έλεγχο του internet και αυτό το λέω με κάθε επιφύλαξη προς τον εαυτό μου, γιατί όπως στην αρχή του κειμένου ξεκαθάρισα, είμαι απίστευτα μπερδεμένος με το θέμα αυτό! Νομίζω όμως ότι κλίνω περισσότερο προς την άποψη, του να παραμείνει απολύτως ελεύθερο το internet και τα blogs. Και αυτό γιατί πιστεύω ότι η χρησιμότητα της ύπαρξης ενός τελευταίου, απολύτως ελεύθερου, ακόμα και ανεξέλεγκτου αν θέλετε, μέσου, ειδικά στην εποχή μας, είναι πολύ πιο σημαντική από όλα τα προβλήματα που αυτή η ανεξέλεγκτη ελευθερία συνεπάγεται.

Ιστορικά, πολλοί ανώνυμοι, παράνομοι κ.τ.λ., έπαιξαν σε πολύ ύποπτους καιρούς, καθοριστικό ρόλο για πολλές και σημαντικές κοινωνικές προοδευτικές εξελίξεις! Ύποπτοι καιροί που κανένας δεν μας εγγυάται ότι δεν θα ξανάρθουν, για να μην σας πω ότι έντεχνα μεταμφιεσμένοι, βρίσκονται ήδη εδώ!

Επειδή σήμερα κάποιοι, πολλοί δυστυχώς, χρησιμοποιούν την ελευθερία και την ανωνυμία του internet με χυδαίο τρόπο, δεν πρέπει να την πληρώσει για λογαριασμό τους το γενικότερο πλαίσιο της ελευθερίας αυτής! Αν δηλαδή, όλοι αυτοί οι χυδαίοι με όλες τις χυδαιότητές τους είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για να έχουμε ένα απολύτως ελεύθερο μέσο, τότε προσωπικά είμαι διατεθειμένος να το πληρώσω το τίμημα αυτό, όσο δύσκολο και αν είναι μερικές φορές!

Και είναι τόσο δύσκολο, που ακόμη και ΄γω που διατυπώνω αυτήν την άποψη, δεν είμαι σίγουρος ότι θα καταφέρω στο μέλλον να ανέχομαι πάντα το τίμημα αυτό, χωρίς να αντιδρώ. Όμως θα προσπαθήσω. Και ενώ συμμερίζομαι απόλυτα και σε καμία περίπτωση δεν κατηγορώ, όλους όσους είναι εξοργισμένοι επειδή συκοφαντήθηκαν, εξυβρίστηκαν, απειλήθηκαν αυτοί και οι οικογένειές τους, γενικότερα εισέπραξαν κάθε είδους χυδαιότητα και κατά συνέπεια σκέφτονται να απευθυνθούν ή έχουν ήδη απευθυνθεί στη δικαιοσύνη, παρ’ όλα αυτά, προσωπικά προτιμώ να με βρίζουν άδικα, να με συκοφαντούν, ακόμα και να με απειλούν, παρά να χάσει την ελευθερία του το μοναδικό ελεύθερο μέσο!

Πρέπει να υπάρχουν μεγαλύτερα από εμάς πράγματα, για την εξασφάλιση των οποίων πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε σε θέματα που αφορούν τους εαυτούς μας και ένα από αυτά τα μεγαλύτερα, πιστεύω πως είναι οι συνθήκες απόλυτης ελευθερίας σε κάποιο μέσο μαζικής ενημέρωσης και επικοινωνίας. Η λανθασμένη χρήση αυτών των συνθηκών ελευθερίας από τους ανθρώπους, δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε ενέργειες που θα θίξουν τις συνθήκες αυτές καθ’ αυτές! Εξάλλου η δικαίωση πάντα έρχεται! Για το συκοφάντη και το λασπολόγο, αργά ή γρήγορα όλες οι συκοφαντίες και όλη η λάσπη θα του γυρίσουν μπούμερανγκ, ενώ από την άλλη πλευρά, ο καθαρός άνθρωπος, μακροπρόθεσμα τουλάχιστον, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα!

Ξέρουμε και το ξέρουμε γιατί μας το έχει διδάξει η ιστορία, πως οι κάθε είδους κρατικές παρεμβάσεις και απόπειρες ελέγχου, των μέσων ειδικά, ποτέ δεν είναι περιορισμένες, αλλά σταδιακά αποκτούν καθολικό χαρακτήρα. Αν δηλαδή ξεκινήσει το κακό αυτό δεν θα έχει σταματημό! Δεν θα ησυχάσουν μέχρι να ελέγξουν πλήρως και αυτό το μέσο!

Το απολύτως ελεύθερο και ανεξέλεγκτο περιβάλλον, είναι το τέλειο περιβάλλον για να ανθίσουν οι ριζοσπαστικές, ανατρεπτικές, επαναστατικές, αφυπνιστικές ιδέες που μπορεί κάποια μέρα να σώσουν ή να αλλάξουν τον κόσμο! Η υπεράσπιση αυτού του περιβάλλοντος διατηρεί αυτή τη δυνατότητα, αυτή την προοπτική, αυτή την ελπίδα ζωντανή! Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από το τι θα γράψει ο κάθε κακοπροαίρετος, ανεγκέφαλος και κομπλεξικός στο internet!

http://www.aixmi.gr/index.php/blogs-internet-eleutheria-oxi/


Σάτιρα

Γράφει ο Πιτσιρίκος.
Σύμφωνα με το λεξικό του Μπαμπινιώτη, η σάτιρα είναι «λογοτεχνικό είδος (έμμετρο ή πεζό) στο οποίο με τρόπο σκωπτικό ασκείται κριτική σε πρόσωπα και καταστάσεις της κοινωνίας με σκοπό τη διόρθωσή τους». Θεωρητικά, αυτός είναι ο ορισμός της σάτιρας. Στην πράξη; >>>>

Κάποιοι πιστεύουν πως οι σατιρικοί συγγραφείς και καλλιτέχνες είναι επικίνδυνοι για το σύστημα, επειδή –υπό τον μανδύα της σάτιρας- λένε αλήθειες που οι άλλοι δεν τολμούν να πουν.
Τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.
Στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, σατιρικοί συγγραφείς και καλλιτέχνες αποτελούν το καλύτερο κόλπο του συστήματος για να μην υπάρχουν αντιδράσεις.
Υπήρξαν τόνοι σάτιρας για τη Siemens, το Βατοπαίδι και τη χρεοκοπία της χώρας. Όλοι οι σατιρικοί καλλιτέχνες τους άλλαξαν τα φώτα. Θα πίστευε κάποιος πως τόση σάτιρα –με την οποία συμφωνεί η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων- θα είχε και κάποιο αποτέλεσμα. Όχι, κανένας δεν θεωρήθηκε -μέχρι τώρα τουλάχιστον- υπεύθυνος για κάποιο απ’ αυτά τα σκάνδαλα.
Ξεχνάμε πως η σάτιρα δεν είναι Δικαιοσύνη.
Όταν ένας σατιρικός καλλιτέχνης σατιρίζει στην τηλεόραση ένα πολιτικό πρόσωπο ή ένα σκάνδαλο, ουσιαστικά το αθωώνει. Αυτό που συμβαίνει είναι πως οι πολίτες μένουν στο «πες τα μεγάλε» και στο «τους τα έχωσε πάλι ο μεγάλος» και πάνε ήρεμοι και ήσυχοι για ύπνο. Και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ο «μεγάλος» είναι κώλος και βρακί με αυτούς που σατιρίζει – άλλωστε, από αυτούς πληρώνεται.
Δεν είναι τυχαίο πως τις καλύτερες σατιρικές τηλεοπτικές εκπομπές και τα μεγαλύτερα ταλέντα στη σάτιρα θα τα συναντήσει κάποιος σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βέβαια, είναι τόσο μεγάλο το ταλέντο κάποιων Αμερικανών καλλιτεχνών στη σάτιρα που οι τηλεοπτικές τους εκπομπές αποτελούν ουσιαστικά κανονικά δελτία ειδήσεων – αν κάποιος θέλει να μάθει τι συμβαίνει στ’ αλήθεια είναι πιθανότερο να το πληροφορηθεί από το «The Daily Show» παρά από τις ειδήσεις του Fox ή το CNN.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακές οι τηλεοπτικές εκπομπές σάτιρας στις Ηνωμένες Πολιτείες και δεν είναι καθόλου τυχαία η δημοφιλία των παρουσιαστών τους. Βέβαια, είναι εκπομπές πολιτικής σάτιρας και δεν μπλέκεται ποτέ το θέμα του βομβαρδισμού της Λιβύης με το αν φάνηκε η κιλότα της Πάρις Χίλτον. Επίσης, σε αυτές τις εκπομπές υπάρχει μια πλειάδα συγγραφέων – ο παρουσιαστής είναι ένας αλλά από πίσω υπάρχουν καμιά εικοσαριά συγγραφείς με τεράστιο ταλέντο.
Όποιος ασχολείται με τη σάτιρα και είχε την ατυχία να συνομιλήσει με ιδιοκτήτες, διευθυντές ή υπεύθυνους ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών θα διαπίστωσε πως θεωρούν τους συγγραφείς σχεδόν περιττούς. Νομίζουν πως αρκεί κάποιος να ανοίγει το στόμα του και να λέει «αστεία» – είναι σίγουροι πως δεν χρειάζεται καμία προετοιμασία.
Η συνεχής αναζήτηση –σε όλους τους τομείς- «ωραίων προσώπων» που έχουν το «πακέτο» και η πλήρης απαξίωση αυτών που κάθονται να γράψουν ένα κείμενο, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο ή ένα θεατρικό έργο είναι αυτές που ευθύνονται για την απουσία νέων δημιουργών στη χώρα μας.
Όλα γίνονται με τηλεοπτικούς όρους και ξεχνάμε πως η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με τη δημιουργία –είναι εξόχως αντιδημιουργική (τουλάχιστον στην Ελλάδα, γιατί σε μεγάλες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, μπορεί η τηλεόραση να είναι και δημιουργική – η ελληνική τηλεόραση έχει σχέση μόνο με την κακή αντιγραφή).
Το πρόβλημα όσων ασχολούνται σήμερα με τη σάτιρα σε όλον τον κόσμο είναι πως δεν μπορούν πάντα να εντοπίσουν τον στόχο – το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει συχνά και η δημοσιογραφία. Συνεχίζουν να σατιρίζουν τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά, τον Μπερλουσκόνι και τον Σαρκοζί, αν και ξέρουν πως τα πάντα εξαρτώνται από τις «αγορές».
Μιας και δεν γίνεται, όμως, να σατιρίζεις τράπεζες, χρηματιστήρια και ανώνυμες εταιρείες –αφού τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει κάποιο γνωστό πρόσωπο για να σατιρίσεις (και η σάτιρα χρειάζεται πρόσωπο ως στόχο)- επιμένουν να λένε «αστεία» μόνο για τους πολιτικούς.
Αυτό είναι πολύ βολικό γιατί δημιουργεί την εντύπωση στους πολίτες πως υπάρχει δημοκρατία. Αφού σατιρίζονται οι πολιτικοί, το συμπέρασμα είναι πως αυτοί κυβερνούν. Εμείς τους ψηφίζουμε, αυτοί κυβερνούν, άρα έχουμε δημοκρατία.
Όχι, δεν έχουμε δημοκρατία.
Όσοι ασχολούνται με τη σάτιρα ξεχνούν συνήθως πως στόχος της σάτιρας είναι και οι πολίτες – δεν εξαιρούνται οι πολίτες. Υπάρχει σάτιρα με στόχο τους πολιτικούς, τους καλλιτέχνες, γνωστά πρόσωπα και όποιον άλλον είναι βολικός –κανείς δεν σατίρισε τον Βαρδινογιάννη ή τον Μπόμπολα-, αλλά απουσιάζει η κριτική προς τους πολίτες (ή, τις ελάχιστες φορές που γίνεται, γίνεται με έναν τρόπο που αθωώνει τους πολίτες, ως εξαπατημένους). Κι όμως, σε κοινωνίες που κυβερνώνται από τις αγορές, η κριτική θα έπρεπε να έχει στόχο τους πολίτες που έχουν αφήσει τη δημοκρατία στην κακή της τύχη και ανέχονται να κυβερνώνται από τις αγορές.
Ο Παπανδρέου είναι χαζός, σύμφωνα με τους σατιρικούς καλλιτέχνες της τηλεόρασης. Ναι, ο Παπανδρέου είναι χαζός –και ο Καραμανλής ήταν βλήμα. Όλοι αυτοί που τους ψήφισαν, όμως, τι είναι; Είναι έξυπνοι; Είναι αθώοι; Και βέβαια είναι αθώοι, αφού αποτελούν το πιο μεγάλο μέρος του κοινού του σατιρικού καλλιτέχνη. Πώς να τους πει κατάμουτρα ότι είναι εντελώς ηλίθιοι και ανήθικοι; Αυτό απαιτεί θάρρος και τα τηλεοπτικά πρόσωπα –όπως και όλοι σχεδόν οι Έλληνες- δεν φημίζονται για το θάρρος τους. Φημίζονται για την ανασφάλειά τους και την διαρκή επιθυμία τους να είναι αρεστοί και να χειροκροτούνται.
Για να κάνεις σάτιρα –ή οτιδήποτε άλλο δημιουργικό-, πρέπει να μη σε ενδιαφέρει καθόλου η γνώμη και τα γούστα των άλλων (πρέπει να ακούς μόνο την ψυχή και τη φλόγα μέσα σου). Στην Ελλάδα, η βαριά αμορφωσιά έχει κάνει μεγάλο μέρος του πληθυσμού να πιστεύει πως η τηλεόραση είναι …Τέχνη, οπότε δεν είναι καθόλου περίεργο που δεν υπάρχει πια ούτε ένα όμορφο καινούργιο τραγούδι να μπει στα στόματά μας. Αναφέρω, σαν παράδειγμα, το τραγούδι, γιατί είναι η πιο απλή και άμεση μορφή δημιουργίας – σε τρία λεπτά τα έχεις πει όλα.
Δεν έχω σκοπό να κατηγορήσω τους σατιρικούς καλλιτέχνες. Οι αλλαγές στην κοινωνία δεν έρχονται από τη σάτιρα ούτε από τηλεοπτικά προγράμματα που υπάρχουν μόνο για τις διαφημίσεις – πώς να ασκήσεις κριτική στις τράπεζες, όταν ξέρεις πως θα αποσύρουν τις διαφημίσεις τους;
Σχεδόν ένα χρόνο μετά την ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως το πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε οι πολιτικοί, ούτε, βέβαια, οι σατιρικοί καλλιτέχνες – τελικά, αυτοί μπορεί να είναι και οι καλύτεροι απ’ όλους μας. Το τεράστιο πρόβλημα της Ελλάδας είναι οι Έλληνες.
Δεν ξέρω τι ζημιά έχουμε πάθει από όλα αυτά τα χρόνια αποβλάκωσης και ιδιωτείας που προηγήθηκαν –θα χρειαζόταν ένα μυαλό καλύτερο από το δικό μου για να κάνει αυτή την ανάλυση- αλλά μάλλον είναι πολύ μεγάλη.
Και δυστυχώς, αυτή η ζημιά διαπερνά όλη την ελληνική κοινωνία – οριζοντίως και καθέτως. Δεν αφήνει έξω ούτε νέους, ούτε γέρους, ούτε άνδρες, ούτε γυναίκες, ούτε αριστερούς, ούτε δεξιούς, ούτε τίποτα.
«Και η πρόταση, πιτσιρίκο;». Δεν έχω – δεν πιστεύω στα θαύματα. Απλώς, ήθελα να ξεκαθαρίσω πως υπεύθυνοι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας ήμασταν και είμαστε εμείς. Μόνο εμείς. Αυτό ζητήσαμε, αυτό ελάβαμε.
Νομίζω πως, αν ο Αριστοφάνης μπορούσε να γράψει για τη σύγχρονη Ελλάδα, θα συμπεριλάμβανε οπωσδήποτε στο κείμενό του τη φράση «Είστε ζώα!». Και θα την απηύθυνε σε εμάς.

Ένας νέος Διαφωτισμός, η θεωρία του Πολυσύμπαντος.

Δεν υπάρχει μόνο ένα σύμπαν, αλλά πάρα πολλά και μάλιστα το ένα σύμπαν «γεννάει» το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου. Επίσης, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις, ενώ δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο! Αυτά υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ο Φυσικός Δημήτρης Νανόπουλος, εκπρόσωπος της χώρας μας στο CERN, διευθυντής Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προκεχωρημένων Ερευνών του Χιούστον (HARC) και διευθυντής ενός ερευνητικού τμήματος του World Laboratory στη Λωζάνη της Ελβετίας. >>>>
Ο Δημήτρης Νανόπουλος, καθηγητής Φυσικής του πανεπιστημίου του Τέξας A&M (ΗΠΑ) και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, μίλησε χθες βράδυ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, σχετικά με το πείραμα του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) και την πειραματική διερεύνηση της ύπαρξης του Πολυσύμπαντος (multiverse). Ο καθηγητής παρουσίασε μερικές από τις νέες επιστημονικές ιδέες που ανέπτυξε πρόσφατα με την ερευνητική ομάδα του στο αμερικανικό πανεπιστήμιο και οι οποίες δίνουν μια πολύ συγκεκριμένη μορφή στην έννοια του Πολυσύμπαντος. Με βάση μαθηματικές εξισώσεις, εκτιμά ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα (ο αριθμός 10 με εκθέτη τον αριθμό 500!), σύμφωνα με τη θεωρία της Υπερσυμμετρίας (SUSY) και των Υπερχορδών, η οποία προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις “μεγάλες” διαστάσεις – τρεις του χώρου (μήκος, πλάτος, ύψος) και ο χρόνος – υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά, που βρίσκονται “διπλωμένες” σε τρομερά μικρό χώρο, ανεβάζοντας σε 10 ή 11 τον συνολικό αριθμό των διαστάσεων. “Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε” είπε ο Δ. Νανόπουλος.

Η θεωρία του πολυσύμπαντος ή των πολλών παράλληλων συμπάντων έχει διάφορες εκδοχές, μια από τις οποίες προωθεί σθεναρά ο Δ. Νανόπουλος. Τόνισε όμως ότι μια τέτοια θεωρία έχει νόημα μόνο αν καταστεί δυνατό να αποδειχτεί πειραματικά και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει ο επιταχυντής του CERN, για τον οποίο είπε ότι πλέον “δουλεύει ρολόι”, αν και οι φυσικοί που αναλύουν τις συγκρούσεις των σωματιδίων, είναι αναγκασμένοι “να ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα”.

Σύμφωνα με τον Έλληνα επιστήμονα, κάθε επιμέρους σύμπαν (μεταξύ αυτών το δικό μας) μέσα στο πολυσύμπαν μπορεί να έχει τους δικούς του ξεχωριστούς φυσικούς νόμους, που ισχύουν μόνο σε αυτό, ενώ στα άλλα σύμπαντα οι νόμοι που τα διέπουν, μπορεί να είναι αφάνταστα διαφορετικοί ή και σχετικά παρόμοιοι, έχουν όμως οπωσδήποτε ως κοινό παρονομαστή τη βαρύτητα. Το ένα σύμπαν “γεννάει” το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία, όπως είπε, καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου.

Ο Δ. Νανόπουλος είπε ακόμα ότι τα άλλα σύμπαντα που απαρτίζουν το πολυσύμπαν, οι “φυσαλίδες της πραγματικότητας”, όπως τα χαρακτήρισε, είναι δυνατό να βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους (κυριολεκτικά δίπλα μας!), αλλά δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Δεν απέκλεισε όμως ότι ίσως είναι δυνατό να γίνει μετάβαση από το ένα σύμπαν στο άλλο. Με λίγη δόση χιούμορ, ανέφερε ότι “θα έπρεπε να παρακαλάμε να μην ξυπνήσουμε ένα πρωί και γίνει ξαφνική ολική μεταβολή, για παράδειγμα περάσουμε από ένα σύμπαν με τέσσερις (“μεγάλες”) σε ένα άλλο με έξι διαστάσεις”. Δεν απέκλεισε μάλιστα ότι κάποια σύμπαντα θα μπορούσαν π.χ. να αποτελούν δημιούργημα ενός “χάκερ” σε κάποιο άλλο σύμπαν. Αν τελικά αποδειχτεί η θεωρία του πολυσύμπαντος, τότε “θα καταλαβαίνουμε τον μηχανισμό παραγωγής συμπάντων”, οπότε, όπως είπε, όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό, “είναι πιθανό στο μέλλον να δημιουργηθεί ένα σύμπαν στο εργαστήριο” (“και δεν είμαι τρελός…”, φρόντισε να διευκρινίσει!).

Ο Έλληνας φυσικός επιτέθηκε στους υπέρμαχους της “ανθρωπικής Αρχής” (που λένε ότι το σύμπαν είναι “κομμένο και ραμμένο” στα μέτρα των ανθρώπων), αντιτείνοντας ότι “δεν του καίγεται καρφάκι του σύμπαντος για εμάς”, ενώ χαρακτήρισε τη θεωρία του πολυσύμπαντος “το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της τελεολογίας”. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, διευκρίνισε ότι δεν έχει χάσει το νόημα της η αναζήτηση μιας “ενοποιημένης θεωρίας του παντός” στην Φυσική, όμως δεν θα αφορά παρά μια λύση μοναδική για το δικό μας σύμπαν και τίποτε περισσότερο.

Τέλος, απαντώντας σχετικά με τις φιλοσοφικές προεκτάσεις της θεωρίας του πολυσύμπαντος, είπε ότι παραπέμπει σε “ένα νέο Διαφωτισμό” που ανοίγει νέους δρόμους για την ανθρωπότητα. Ακόμα, αρνήθηκε ότι υπάρχουν φραγμοί και όρια στις δυνατότητες του ανθρώπινου νου να συλλάβει την πραγματικότητα του σύμπαντος, εκτός από τα αναπόφευκτα ποσοτικά όρια στη συσσώρευση γνώσης στο μυαλό του ανθρώπου, όμως γι’ αυτό, όπως είπε, υπάρχουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ως συμπαραστάτες μας, ενώ στο μέλλον η σχέση τους με τους ανθρώπους θα μπορούσε να γίνει ακόμα πιο στενή.

Ο Δ. Νανόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948, σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ της Αγγλίας, όπου απέκτησε το διδακτορικό του (Ph.D), το 1973, στη Θεωρητική Φυσική των Υψηλών Ενεργειών. Διετέλεσε ερευνητής στο CERN και επί σειρά ετών ανήκε στο ανώτερο ερευνητικό προσωπικό του Κέντρου. Διετέλεσε επίσης ερευνητής στη σχολή Ecole Normale Superieure στο Παρίσι, καθώς και στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ. Από το 1989, είναι καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου του Τέξας A&M και από το 2002 κατέχει την έδρα Μίτσελ-Χιπ της Φυσικής Υψηλών Ενεργειών. Είναι επίσης Διευθυντής του Κέντρου Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προκεχωρημένων Ερευνών του Χιούστον (HARC), ενώ διευθύνει επίσης ένα ερευνητικό τμήμα του World Laboratory στη Λωζάνη της Ελβετίας. Το 1997, εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Από τον Ιανουάριο του 2005 είναι εθνικός εκπρόσωπος της Ελλάδας στο CERN, ενώ υπήρξε επίσης πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (Ε.Σ.Ε.Τ.) από το 2005 έως το 2009 και εθνικός εκπρόσωπος στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA) από το 2005 έως το 2006.
πηγή: Το σύμπαν

 

Η Υπερπληροφόρηση βλάπτει σοβαρά την υγεία!


       Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΚΟΥ

ΒΟΗΘΕΙΑ, ΥΠΕΡΦΟΡΤΙΣΗ!
Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ «ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΝΕΥΡΩΤΙΚΟΥ»

Εδώ και κάποια χρόνια υποφέρω από μια παράξενη μοντέρνα «διανοητική ασθένεια», που για ορισμένους ψυχολόγους αποτελεί και την ασθένεια του 21ου αιώνα. Υποφέρω από πληροφοριονεύρωση (Infoneurosis). Η παράξενη αυτή νεύρωση οφείλεται στην «πληροφοριακή υπερκόπωση» που έχω υποστεί όλα αυτά τα χρόνια που εργάζομαι ως δημοσιογράφος στο χώρο των έντυπων Media, κολυμπώντας ασταμάτητα μέσα σ’ έναν απέραντο ωκεανό πληροφοριών. Κατέληξα σ’ αυτή την κατάσταση επειδή από μικρός ακόμη ήμουν ένας μανιακός της πληροφορίας (Infomaniac), που κατανάλωνε άπληστα σχεδόν οποιαδήποτε πληροφορία έβρισκε μπροστά του.
Στην αρχή, από τη Δευτέρα δημοτικού, μου άρεσε η γεωγραφία και γι’ αυτό άρχισα να μαθαίνω απ’ έξω όλες τις πρωτεύουσες, τους πληθυσμούς και τις εκτάσεις των χωρών της Γης. Κατόπιν το ενδιαφέρον μου στράφηκε στην ιστορία ρουφώντας ονομασίες ιστορικών προσώπων, μαχών και χρονολογιών, που τις ήξερα απ’ έξω  κι ανακατωτά. Στη συνέχεια «κόλλησα» στη δημογραφία και στην ανθρωπογεωγραφία, συλλέγοντας πληροφορίες για ρυθμούς δημογραφικής αύξησης, μελλοντικές προβολές πληθυσμών καθώς και στοιχεία για εθνολογικές συνθέσεις όλων των κρατών της υφηλίου. Τελικά, πριν ακόμη τελειώσω το σχολείο, απέκτησα τον απόλυτο εθισμό για κάθε πληροφοριομανιακό, που σέβεται τον εαυτό του: τη στατιστική.
Η στατιστική θεωρείται η «βασίλισσα» επιστήμη για τους Infomaniacs, καθώς μπορεί να εφαρμοστεί παντού και παράγει διαρκώς πληροφορίες και δεδομένα. Αν κάποιος πληροφοριομανιακός κολλήσει το «μικρόβιο» της στατιστικής τότε, μέχρι το τέλος της ζωής του, μπορεί να είναι βέβαιος πως το μυαλό του θα είναι μονίμως απασχολημένο με την επεξεργασία πληροφοριών…   >>>>
Για κάμποσα χρόνια υπήρξα τυπικός πληροφοριομανιακός. Αναζητούσα παντού και πάντα, πληροφορίες και τις καταβρόχθιζα με αξιοσημείωτη απληστία. Έκανα ασταμάτητο ζάπινγκ στην τηλεόραση, άλλαζα συνεχώς σταθμό στο ραδιόφωνο, ξεφύλλιζα τρία τέσσερα περιοδικά, και σκανάριζα με το βλέμμα μου δύο τρεις εφημερίδες ημερησίως. Το «σκύλεμα» πληροφοριών από το κουφάρι παλιών εφημερίδων εξέλαβε τα χαρακτηριστικά ιεροτελεστίας. Δεν υπήρχε περίπτωση να βρίσκομαι σ’ έναν χώρο μαζί με εφημερίδες και περιοδικά και να μην διαβάζω τα περιεχόμενα τους. Δεν μπορούσα να αντισταθώ στην έλξη της πληροφορίας! Διάβαζα αδιάκοπα πολλά βιβλία, φτάνοντας κάποια στιγμή να διαβάζω 17 βιβλία ταυτόχρονα! Όταν συνδέθηκα για πρώτη φορά στο Internet αισθάνθηκα σαν να βρέθηκα στον πληροφορικό Παράδεισο. Έμενα συνδεδεμένος με τις ώρες, άυπνος και τρεφόμενος με Junk-food. Και τι πακέτα πληροφοριών δεν «κατέβασα» σ’ εκείνες τις πρώτες μου Ιντερνετικές εξορμήσεις!

Άπληστος για τις πληροφορίες στο τέλος κατέληξα ένας νευρωτικός συλλέκτης άχρηστων στην πλειονότητα τους πληροφοριών. Το μυαλό μου έδινε την εντύπωση ενός «κάδου ανακύκλωσης» στο οποίο είχαν πεταχτεί κάποια εκατοντάδες γιγαμπάιτ «πληροφοριοσκουπιδιών». Θυμάμαι κάποιες φορές πως είχα την εντύπωση ότι ο εγκέφαλός μου κόντευε να καεί από την πληροφοριακή υπερφόρτιση, όπως ο εγκέφαλος του «Μνημονικού Τζώνυ» (Mnemonic Johnny), που παρά τις τεχνητές επεκτάσεις της μνήμης του, κόντεψε να «καεί» από το πληροφοριακό πακέτο των 100 γιγαμπάιτ που του φόρτωσαν για μεταφορά οι αποσκιρτήσαντες επιστήμονες της ιαπωνικής φαρμακευτικής εταιρείας Όνο-Σεντάι. Μπορεί ο δικός μου εγκέφαλος τελικά να μην κάηκε, αλλά όμως μπλοκαρίστηκε  –κάτι που με οδήγησε στην πληροφοριονεύρωση.

Τα συμπτώματα αυτής της κατάστασης ήταν διάχυτη νευρικότητα, αισθήματα άγχους και μοναξιάς, ανασφάλεια, απώλεια αυτοεκτίμησης, αίσθηση απώλειας του ελέγχου στη ζωή μου κ.α. Δεν άργησα να αντιληφθώ πως δεν ήμουν ο μόνος που υπέφερα από πληροφοριονεύρωση, καθώς μοιραζόμουν αυτή την πάθηση μαζί με την πλειονότητα των ανθρώπων που ασχολούνταν με τα λεγόμενα πληροφοριακά επαγγέλματα. Παρατήρησα λοιπόν πως δημοσιογράφοι, διαφημιστές, διευθυντές και στελέχη επιχειρήσεων, καθηγητές, γιατροί, δικηγόροι, χρηματιστές και άλλοι επαγγελματίες, υπέφεραν κι αυτοί από υπερκορεσμό πληροφοριών και κόντευαν να γονατίσουν από την «πληροφοριακή υπερκόπωση». Διάβασα μάλιστα και σχετικές επιστημονικές μελέτες, που βεβαίωναν για την ύπαρξη αυτής της μοντέρνας «νευρασθένειας». Ο Αμερικανός καθηγητής της Οικολογίας των ΜΜΕ Νήλ Πόστμαν είχε ήδη κατατάξει την πληροφοριομανία στις παθολογικές καταστάσεις, που χρίζει ανάλογης αντιμετώπισης: Ξέρετε, υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να σταματήσουν να διαβάζουν, είτε μιλάμε για εφημερίδα είτε για τα συστατικά που αναγράφονται στο κουτί με τα Corn Flakes. Μόνο που η τηλεόραση αποτελεί μεγαλύτερο πειρασμό από το διάβασμα, επειδή το τελευταίο προϋποθέτει συνεχή εγρήγορση. Με την τηλεόραση συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι άνθρωποι κάθονται, την ανοίγουν και την αφήνουν να τους περιλούσει με εικόνες».

Από την πλευρά του ο Βρετανός ψυχολόγος Ντέιβιντ Λιούιτς, που πρότεινε ο όρος πληροφοριονεύρωση να καθιερωθεί στην ιατρική διάλεκτο, υποστήριζε πως «ο συνδυασμός τόσων πολλών πληροφοριών και παραμέτρων, οδηγεί σε αδιέξοδο και δυσχεραίνει την επιλογή των σωστών λύσεων και αποφάσεων». Εντάξει, παραδέχομαι πως ήμουν ένας «ασθενής» της υπερπληροφόρησης, αλλά διέθετα ακόμη κάποια ψήγματα ορθολογισμού και ψυχραιμίας για να καταπιαστώ σε βάθος με την ανάλυση του προβλήματος. Αν όχι για να βοηθηθώ εγώ, τουλάχιστον για να βοηθηθείτε εσείς που με διαβάζετε.

ΠΝΙΓΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΑ ΜΑΣ ΑΠΟΒΛΗΤΑ

Δεν άργησα λοιπόν να συνειδητοποιήσω ότι στην εποχή μας πνιγόμαστε μέσα στα πληροφοριακά μας απόβλητα. Αυτή η ξέφρενη πληροφοριοποίηση των πάντων, η υπεραφθονία εικόνων, η «απευθείας μετάδοση» των γεγονότων, δημιουργεί έναν ωκεανό ακατέργαστών πληροφοριών που πλημμυρίζει την καθημερινότητά μας και μας πνίγει. Αυτά τα «σήματα», οι πληροφορίες που μας βομβαρδίζουν σήμερα από την τηλεόραση, το Internet και τον τύπο είναι πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούμε να αφομοιώσουμε. Η περίσσεια πληροφοριών, αυτή η ακατάσχετη πληροφοριακή αφόδευση, διασπείρεται αδιάφορα και επιφανειακά προς όλες τις κατευθύνσεις ακολουθώντας το «νόμο της μαρμελάδας»: όσο περισσότερο απλώνεται, τόσο πιο πολύ λεπταίνει, δηλαδή δεν παράγει γνώση.

Στη ρίζα του προβλήματος βρίσκεται το χάσμα της πληροφορικής επεξεργασίας. Παράγουμε πολύ περισσότερες πληροφορίες απ’ όσες μπορούμε να καταναλώσουμε. Υπάρχει δηλαδή μια μεγάλη διάσταση ανάμεσα στην παραγωγή ακατέργαστων πληροφοριών και στην τελική επεξεργασία και «κατανάλωση» τους. Ως γνωστόν ο «ποταμός» των πληροφοριών που παράγουμε διογκώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Αυξάνουμε την παραγωγή των ακατέργαστων πληροφοριών με ρυθμό 10% ετησίως, ενώ τις καταναλώνουμε με ρυθμό μόλις 3%, πράγμα που σημαίνει ότι ένα αναξιοποίητο 7% περισσεύει ως άχρηστη πληροφορία (Infojunk). (Το διάστημα 1999-2003 η παραγωγή ακατέργαστων πληροφοριών άγγιξε το εκπληκτικό ποσοστό του 30% ανά έτος).


Τα τελευταία 25 χρόνια η ανθρωπότητα παρήγαγε περισσότερες πληροφορίες απ’ όσες είχαν παραχθεί όλα τα προηγούμενα 5.000 χρόνια! Μια σημερινή κυριακάτική εφημερίδα έχει περισσότερες πληροφορίες απ’ όσες θα μπορούσε να συγκεντρώσει ένας Ευρωπαίος του 17ου αιώνα κατά τη διάρκεια όλης της ζωής του. Παντού γύρω μας υπάρχει μια υπερπροσφορά πληροφοριών. Δείτε για παράδειγμα τα περίπτερα –αυτή τη μοναδική προσφορά της σύγχρονης Ελλάδας στο σύγχρονο πολιτισμό!– που κινδυνεύουν τα καλυφθούν πίσω από τον υπερπληθωρισμό των περιοδικών. Οι κυριακάτικες εφημερίδες έχουν μετατραπεί σε χάρτινους όγκους που εμπεριέχουν σχεδόν τα πάντα. Τι υπέροχη εποχή για έναν Infomaniac!

800ΜΒ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ:
Η ΕΤΗΣΙΑ ΚΑΤΑΚΕΦΑΛΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Είναι ολοφάνερο λοιπόν πως η κατά κεφαλήν παραγόμενη πληροφορία αυξάνεται ταχύτατα χρόνο με το χρόνο. Μια έρευνα του 2003, από τον Δρ Πίτερ Λάιμαν και τους συνεργάτες του, έδειξε πως κάθε χρόνο παράγονται 800MB πληροφοριών για κάθε άτομο στον πλανήτη.

Από την άλλη ο συνολικός όγκος πληροφοριών που θα παραγάγει η ανθρωπότητα το 2004, αποθηκευμένες σε κάθε είδους μέσο, θα είναι διπλάσιος από εκείνον του 2000! Ένα 90% από τις πληροφορίες που παρήχθησαν τη χρονιά εκείνη θεωρούνται εδώ και καιρό  ξεπερασμένες κι έχουν αξία μόνον για τους ιστορικούς του μέλλοντος: ένα υλικό που θα είναι δυνατόν να αξιοποιηθεί μόνο με τη χρήση κάποιων μελλοντικών υπερυπολογιστών.

Αν και τα CD-Rom κερδίζουν συνεχώς έδαφος ως αποθηκευτικά μέσα, ωστόσο το χαρτί παραμένει ακόμη δημοφιλές: Η πληροφορία σε βιβλία, περιοδικά και άλλα έντυπα έχει αυξηθεί κατά 43% σε διάστημα τριών ετών (1999-2003). Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι μόνο το 2002 η πληροφορία που αποθηκεύτηκε σε χαρτί, φιλμ, μαγνητικά ή οπτικά μέσα έφτασε τα πέντε εξάκις εκατομμύρια bytes. Ο αριθμός είναι αστρονομικός καθώς ξεπερνά κατά 500 φορές τα περιεχόμενα της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου, δηλαδή 10ΤΒ (Τέραμπαιτ) δεδομένων σε 19 εκατομμύρια τόμους και 56 εκατομμύρια χειρόγραφα. Βέβαια ακόμη περισσότερη ήταν η πληροφορία που μεταδόθηκε από ηλεκτρονικά μέσα, όπως το τηλέφωνο, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και το Διαδίκτυο. Το 2002 η ποσότητα αυτής της πληροφορία έφτασε τα 18 Exabytes, από τα οποία το 98% αντιστοιχεί σε τηλεφωνικές κλήσεις φωνής. Πρέπει βεβαίως να σημειωθεί πως το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής πληροφορίας που διακινείται δεν είναι νέα παραγωγή, αλλά επαναλήψεις: Από τις 320 εκατομμύρια ώρες ραδιοφωνικών εκπομπών, μόνο τα 70 εκατομμύρια ώρες ήταν νέο υλικό. Στην τηλεόραση, μόνο 32 εκατομμύρια ώρες από τις συνολικά 123 εκατομμύρια ώρες εκπομπών δεν είχε ξαναπροβληθεί.

Τέλος υπολογίστηκε από τους ίδιους ερευνητές πως ένας μέσος Αμερικανός διαθέτει το 46% του χρόνου του στο να λαμβάνει και να μεταδίδει πληροφορίες. Συγκεκριμένα κάθε μήνα μιλά 16,17 ώρες στο τηλέφωνο, ακούει 90 ώρες ραδιοφωνικές εκπομπές και βλέπει 131 ώρες τηλεόραση. Όσον αφορά τους χρήστες του Διαδικτύου, περνούν περίπου 25 ώρες συνδεδεμένοι από το σπίτι και ακόμα 74 ώρες από το γραφείο τους. Κοντολογίς, το συμπέρασμα αυτής της έρευνας είναι ότι χρόνο με το χρόνο παράγουμε όλο και περισσότερες πληροφορίες τις οποίες όμως αδυνατούμε να διαχειριστούμε. Και το γεγονός αυτό κάθε άλλο παρά ευτυχισμένους μας κάνει…







ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ

Αποτελεί κοινό μυστικό πως τις «δωρεάν» φτηνιάρικες πληροφορίες των ΜΜΕ, τις πληρώνουμε στην ουσία ακριβά. Τα ΜΜΕ και ειδικότερα η τηλεόραση, κατασκευάζουν ωκεανούς εικόνων «στις οποίες δεν υπάρχει τίποτε να δεις, εικόνες χωρίς ίχνη, χωρίς σκιά, χωρίς συνέπειες… Μόνον αυτό τελικά είναι αυτές οι εικόνες: το ίχνος κάποιου πράγματος που έχει εξαφανιστεί» (Jean Baudrillard). Τι θα συνέβαινε, αναρωτιέται ο μεταμοντέρνος Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Μπωντριγιάρ, «αν η πληροφορία δεν είχε πια να κάνει με το γεγονός, αλλά αφορούσε την προώθηση και την παραγωγή της ίδιας της πληροφορίας ως γεγονότος;»

Εφόσον στην μεταμοντέρνα εποχή η πληροφορία τείνει να γίνει γεγονός, θα πρέπει να εστιαστούμε λίγο περισσότερο στις ιδιότητες της πληροφορίας, που θεωρείται  βάση της σύγχρονης οικονομίας και κοινωνίας. Η πληροφορία είναι ένας άυλος πρωτογενής πόρος, που είναι κυριολεκτικά ανεξάντλητος, εφόσον επεκτείνεται όσο τη χρησιμοποιεί κανείς. Αναπτύσσεται εκθετικά, δηλαδή με γεωμετρική πρόοδο, εφόσον καταναλώνοντας πληροφορίες παράγουμε αυτομάτως νέες. Δεν υπάρχουν όρια για να περιορίσουν την επέκταση της πληροφορίας. Ο έσχατος περιορισμός της, το τελικό «όριο ανάπτυξης» της είναι μόνον ο χρόνος. Η πληροφορία έχει επίσης και μιαν άλλη ιδιότητα, αυτή της διάχυσης. Τείνει να διαφεύγει προς κάθε κατεύθυνση κι όσο περισσότερο χάνεται τόσο πιο πολύ εμπλουτίζεται. Τίποτε δεν είναι απόλυτα στεγανό για να «ασφαλίσει» την πληροφορία. Και γι’ αυτό είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει σήμερα κάποιο μονοπώλιο στην πληροφόρηση, αλλά αντίθετα υπάρχει μια τάση πληροφοριακής αποκέντρωσης.

Οι παραπάνω ιδιότητες μπορεί να καθιστούν την πληροφορία «δύναμη υψηλής ποιότητας», από την άλλη όμως καθιστούν και την «πληροφοριακή σαβούρα» ανεξέλεγκτη, και άρα δύσκολα αντιμετωπίσιμη. Και αυτό γιατί η Infojunk έχει όλες τις διαχυτικές ιδιότητες της πληροφορίας, χωρίς ωστόσο να έχει και όλα τα άλλα θετικά χαρακτηριστικά της.

Ως γνωστόν η πληροφορία θεωρείται βάση της Γνώσης. Μπορεί να φθάσει κανείς στο επίπεδο της Γνώσης -προϊόν εμπειρογνωμοσύνης- με την αντικειμενική επεξεργασία των ακατέργαστων πληροφοριών. Η αφομοιωμένη Γνώση θεωρείται γενικώς Σοφία. Συνοψίζοντας την «πυραμίδα» Πληροφορία-Γνώση-Σοφία ο Τόμας Έλιοτ είχε πει: «Η πληροφορία είναι οριζόντια. Η Γνώση δομείται και ιεραρχείται. Η Σοφία είναι οργανική κι ευέλικτη». Αλλά αυτό αποτελεί ένα υγιές πυραμιδοειδές σχήμα, εφόσον αφορά την επεξεργάσιμη πληροφορία. Όσο για τις ακατέργαστες πληροφορίες και την Infojunk, αυτές αποτελούν τη μάστιγα των ανθρώπων της πληροφορικής εποχής, καθώς δεν οδηγούν στη γνώση αλλά στην πληροφοριονεύρωση.

Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Η πληροφοριόσφαιρα που μας περιβάλλει νοσεί, τόσο από τα πληροφοριακά της σκουπίδια, όσο κι από τον ανεξέλεγκτο υπερπληθωρισμό των ακατέργαστων πληροφοριών που παράγει. Ολόκληρο «το σύστημα της μαζικής επικοινωνίας βρίσκεται φιμωμένο, πνιγμένο από την ποσότητα της επικοινωνίας που το ίδιο προκαλεί», παρατηρεί εύστοχα ο Ιγνάσιο Ραμονέ, διευθυντής της Le Monde Diplomatique. Αυτή η ποσότητα της επικοινωνιακής πληροφορίας δεν κάνει απαραίτητα καλό. Το αντίθετο. Η υπερπληροφόρηση βλάπτει σοβαρά την υγεία μας.

Η μανία μας να εξαλείψουμε την αμάθεια μας έριξε στην παγίδα της υπερπληροφόρησης. Χαμένοι στην κυριολεξία μέσα σ’ έναν απέραντο ωκεανό ακατέργαστων πληροφοριών, που οι ίδιοι παράγουμε, νιώθουμε σα  ναυαγοί χωρίς ελπίδα, αδύναμοι μπροστά στα πελώρια «πληροφοριακά κύματα» που απειλούν να μας καταπιούν…

Ο Ντέιλ Μπράσερς, ειδικός σε θέματα Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Ιλλινόις,  προειδοποιεί πως η εμμονή πολλών ανθρώπων στις ειδήσεις βλάπτει σοβαρά την ψυχική υγεία τους. Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου το κοινό στη Δύση, φοβούμενο το ενδεχόμενο και άλλων τρομοκρατικών επιθέσεων, άρχισε να αναζητεί ολοένα και περισσότερη πληροφόρηση, αλλά τελικά οι πολίτες κατέληξαν να είναι μεν περισσότερο ενημερωμένοι αλλά παράλληλα και απεριόριστα πιο νευρικοί, ανασφαλείς και αγχωμένοι. Για τον Μπράσερς, συγγραφέα του άρθρου Διαχείριση της Πληροφορίας και της Αβεβαιότητας, που δημοσιεύθηκε στην Journal of Communication, είναι φυσιολογική η ανάγκη μας να συλλέγουμε πληροφορίες, προκειμένου να εξορκίσουμε τους φόβους μας. Ωστόσο, σε πολλά θέματα, πρέπει να αποστασιοποιηθούμε από το «βομβαρδισμό ειδήσεων», όπως για παράδειγμα από το ζήτημα της βιοτρομοκρατίας, όπου όλοι έγιναν ξαφνικά «ειδικοί» και μιλούσαν για τον βάκιλο του άνθρακα κ.α. Αυτό που χρειάζεται είναι μια χρυσή ισορροπία ανάμεσα στην επαγρύπνηση και την ψυχαναγκαστική τάση για ενημέρωση. Στον αντίποδα της θεωρίας του Αμερικανού καθηγητή, ο Μπάρι Γκάντερ, εκπρόσωπος της Βρετανικής Εταιρείας Ψυχολογίας και καθηγητής δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ, δήλωσε στο BBC ότι, όταν το κοινό καταλαβαίνει περισσότερο το αίτιο της φοβίας του, νιώθει ότι έχει μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στην κατάστασή του. Μειώνοντάς την αβεβαιότητα ο άνθρωπος νιώθει ότι ελέγχει περισσότερο την κατάσταση κι αισθάνεται λιγότερο αγχωμένος.

Αλλά υπάρχει κι ένας ακόμη μεγαλύτερος κίνδυνος. Πνιγμένοι κάτω από ασύλληπτες ποσότητες άχρηστων πληροφοριών, οι άνθρωποι φαίνεται ότι έχουν περάσει από την πράξη στη μίμηση της πράξης. Οι διευθυντές παριστάνουν ότι διευθύνουν, οι δημιουργοί ότι δημιουργούν, οι ερευνητές ότι ερευνούν και οι εκπαιδευτικοί ότι διδάσκουν. Όλοι βρίσκονται σε μια κατάσταση «δήθεν», δίνοντας την εντύπωση ότι κάνουν κάτι, ενώ στην ουσία αναμασούν κι ανακυκλώνουν τα ίδια και τα ίδια. Όταν τους στριμώξει κανείς καλύπτουν την έλλειψη της αυθεντικότητας τους με τη χορήγηση μεγάλου όγκου μη ουσιαστικών πληροφοριών. Πρόκειται για ένα από τα γνωστά «δικηγορίστικα κόλπα»: όταν η μια πλευρά ζητάει μια πληροφορία, η άλλη προσπαθεί να καλύψει τις ελλείψεις της με μια πληθώρα ανούσιων και άχρηστων στοιχείων. Αυτό έχει καταντήσει άλλο ένα σημείο της εποχής μας: το να μιλάει κανείς συνεχώς χωρίς ουσιαστικά να λέει τίποτε. Στις αρχές του 21ου αιώνα, μέσα σ’ αυτό τον απέραντο ωκεανό των πληροφοριών, δεν ζούμε παρά την αποθέωση της τιποτολογίας.

ΤΟ ΑΠΛΟ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟ

Εκτός από την υπερπληροφόρηση για πολλούς ανθρώπους η πολυπλοκότητα της υψηλής τεχνολογίας αναδεικνύεται σε τύραννο, αντίστοιχο με την Infojunk. Oι σημερινές συσκευές είναι τόσο πολύπλοκες που σε οδηγούν στην απελπισία. Αν κατά λάθος πατήσεις κάποιο κουμπί στον χάι τεκ φούρνο σoυ, μετά θα πρέπει να διαβάσεις ολόκληρο το εγχειρίδιο χρήσης του για να καταλάβεις τι στο καλό φταίει και δεν λειτουργεί. Η πολυπλοκότητα της υψηλής τεχνολογίας γίνεται όλο και πιο ανυπόφορη. Ακόμη και οι απλούστερες συσκευές, που κάποτε λειτουργούσαν με το πάτημα ενός κουμπιού ή το γύρισμα ενός διακόπτη, τώρα δέχονται ψηφιακές εντολές, που απαιτούν πολύωρη μελέτη. Πολλές τηλεοράσεις που συνδέονται με συσκευές βίντεο, DVD, αποκωδικοποιητές και υπολογιστές δεν ανάβουν ούτε σβήνουν, αν πρώτα δεν μελετηθούν δεκάδες επιλογές σε καθένα από τα πολλά τηλεχειριστήρια τους. Η ίδια φρικαλέα κατάσταση υφίσταται και στα σύγχρονα «έξυπνα» αυτοκίνητα, όπου όταν π.χ. ανάψει το φωτάκι ελέγχου του κινητήρα, ο οδηγός δεν μπορεί απλώς να ανοίξει το καπό και να ρίξει μια ματιά στη μηχανή. Πρέπει να χρησιμοποιήσει έναν ειδικό ηλεκτρονικό υπολογιστή που θα διαγνώσει πού υπάρχει βλάβη στον κινητήρα. Βέβαια οι ίδιοι οι καταναλωτές επιθυμούν να έχουν στην κατοχή τους μια πολύπλοκη χάι τεκ συσκευή γιατί έτσι έχουν την αίσθηση του ελέγχου, αν και στη συνέχεια παραπονούνται ότι δεν μπορούν να τις λειτουργήσουν.

Αυτή η τυραννία του ψηφιακού ελέγχου δεν πλήττει ομοιόμορφα όλες τις ηλικίες. Oι έφηβοι και οι νεαροί καταναλωτές είναι ιδιαίτερα προσαρμοστικοί και βρίσκουν γρήγορα τον τρόπο για να κατακτήσουν τις πολύπλοκες συσκευές. Οι μεγαλύτερης ηλικίας όμως δεν τα καταφέρνουν. Γι’ αυτό και κάποιοι κατασκευαστές ηλεκτρονικών συσκευών έχουν λάβει ήδη υπ’ όψιν τη δυσαρέσκεια των καταναλωτών προς τις πολύπλοκες συσκευές και έχουν προγραμματίσει την κατασκευή μοντέλων ιδιαίτερα απλών. Για παράδειγμα η ιαπωνική εταιρεία ηλεκτρονικών Teac δημιούργησε τη σειρά στερεοφωνικών συστημάτων «Nostalgia», που λειτουργούν με απλούς διακόπτες. Κάποια από τα «ρετρό» ραδιόφωνα της σειράς έχουν την εμφάνιση των συσκευών της δεκαετίας του 1930, ενώ άλλα θυμίζουν αυτά της δεκαετίας του 1950. Τα προϊόντα αυτά καταγράφουν εκπληκτική επιτυχία, αποδεικνύοντας έτσι την επιθυμία των καταναλωτών για συσκευές που δεν απαιτούν τεχνικές γνώσεις για να λειτουργήσουν.

Η ΑΙΧΜΑΛΩΤΙΣΜΕΝΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΟ «ΣΚΛΗΡΟ ΝΟΜΙΣΜΑ»

Στην εποχή μας η πληροφορία έχει μετατραπεί από κώδικα επικοινωνίας σε συλλογική τιμωρία. Το ίδιο και η περίφημη μαζική κουλτούρα, που αποτελεί επίσης μια τεράστια θάλασσα πληροφοριών, που καταστρέφονται αδιάκοπα, ανακατεύονται μεταξύ τους και μετατρέπονται σε «φασαρία». Υπήρξε κάποια στιγμή ο φόβος πως αυτή η μαζική κουλτούρα θα καταλάμβανε όλο τον ελεύθερο χρόνο των Δυτικών ανθρώπων, στο βαθμό που τα μικρά ωράρια εργασίας, οι διακοπές, η χρήση αυτοκινήτου και τεχνολογίας απελευθέρωσαν μετά τη δεκαετία του 1960 το χρόνο. Όμως αυτός ο ελεύθερος χρόνος σύντομα καταλήφθηκε από Infojunk.

Μια από τις βασικές πηγές «πληροφοριοσαβούρας» είναι και οι διαφημίσεις, που από τη δεκαετία του 1960 γνώρισαν πραγματική άνθηση. O καταιγισμός των διαφημίσεων, τα σύντομα «σποτ» των οποίων μοιάζουν με μίνι κινηματογραφικά έργα, προσπάθησαν να αιχμαλωτίσουν την προσοχή μας ­–Το «σκληρό νόμισμα» της πληροφορικής εποχής. Στην Ελλάδα ένα άτομο βλέπει περίπου 1.500 διαφημιστικά μηνύματα ημερησίως. Από αυτά τα μηνύματα το 85% ούτε καν το αγγίζουν, το 10% του προκαλούν αρνητικές αντιδράσεις και μόνον το 5% του προκαλούν κάποιο ενδιαφέρον, αν και τα περισσότερα τα ξεχνά μέσα σε 24 ώρες.

Από την άλλη οι υπαίθριες διαφημίσεις, που βρίσκονται σε όλους τους ελληνικούς δρόμους, σκοτώνουν. Πρόκειται για ένα ακόμη έγκλημα, που αφορά την εγκατάσταση χιλιάδων υπαίθριων γιγαντοαφισών σε λεωφόρους καρμανιόλες. Η προσοχή των οδηγών αποσπάται από αυτές τις πινακίδες και γίνονται έτσι θανατηφόρα δυστυχήματα. Εκτιμάται πως εξαιτίας των διαφημιστικών γιγαντοαφισών αυξάνεται η συχνότητα των αυτοκινητικών ατυχημάτων κατά 40%, ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό. Σύμφωνα με τον Γιάννη, πρόεδρο του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων, «στις διαφημιστικές πινακίδες, και μάλιστα αυτές που είναι σε βίντεο, το μάτι εστιάζεται 2,5 με 3 δευτερόλεπτα, δηλαδή 5 με 6 φορές περισσότερος χρόνος που αποσπάται από την οδήγηση». Αυτά τα παραπάνω δευτερόλεπτα της αιχμαλωτισμένης προσοχής του οδηγού, σε ορισμένες περιπτώσεις ισοδυναμούν με θάνατο.

INFOJUNK KAI INFODIAMONDS:
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΞΕΣΚΑΡΤΑΡΕΙ ΤΟ INTERNET;

Στην εποχή μας η παγκόσμια αγορά πληροφοριών ανέρχεται σε 10 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, ποσό που αντιστοιχεί στο 50% του ΑΕΠ των βιομηχανικών χωρών. Αυτή η αγορά πληροφοριών θα αυξήσει το χάσμα μεταξύ των πλούσιων και φτωχών ανθρώπων και των πλούσιων και φτωχών χωρών. Πλούσιοι θα είναι αυτοί που θα έχουν πρόσβαση στα δίκτυα πληροφοριών, ενώ φτωχοί αυτοί που δεν θα μπορούν να συνδεθούν. Οι πλούσιες χώρες θα είναι ουσιαστικά κοινωνίες γνώσης, βασισμένες στην επικοινωνία και στα πληροφορικά δίκτυα. Αιχμή του δόρατος είναι το Internet (Διαδίκτυο). Ωστόσο αυτή η πολλά η υποσχόμενη «λεωφόρος της πληροφορίας», υποφέρει ήδη από Infojunk.

Η ποιότητα του περιεχομένου των πληροφοριών που βρίσκουμε στο Διαδίκτυο προκαλεί πολλές ανησυχίες στους χρήστες του. Οι μοναχικοί internauts («ναύτες» του Διαδικτύου) χρησιμοποιούν όλο και πιο συχνά τον όρο «Infojunk» για να χαρακτηρίσουν την ποιότητα των πληροφοριών στο Internet. Ωστόσο αυτό που για ορισμένους αποτελεί «infogem» (πολύτιμη πληροφορία) για άλλους είναι «Infojunk», δηλαδή πληροφοριακή ρύπανση που προορίζεται για τις ψηφιακές χωματερές. Στο σύνθετο και χαοτικό χώρο του Internet, όπου ο καθένας πηγαίνει αναζητώντας «ποιοτικές» πληροφορίες, είναι πολύ δύσκολο να θεσπιστούν κανόνες σχετικά με την ποιότητα των πληροφοριών. Βέβαια και στην προ-Internet εποχή υπήρχε πρόβλημα διάκρισης της ποιότητας των πληροφοριών. Το Διαδίκτυο όμως έχει εντείνει αυτό το πρόβλημα: οι πληροφορίες μπορούν μόνο να αξιολογηθούν από τον αριθμό των καταναλωτών τους, αλλά όχι από την αντικειμενική τους αξία. Και δεν υπάρχει πλέον τρόπος να χρησιμοποιηθούν ως βαρόμετρα οι «επίσημοι» τρόποι ταξινόμησης και αξιολόγησης των πληροφοριών (π.χ. από πανεπιστημιακούς ερευνητές), που παρουσιάζουν πολλές ατέλειες.

Είναι αναπόφευκτο λοιπόν πως, αργά ή γρήγορα, θα εμφανιστούν διάφοροι «μεσάζοντες» στο Διαδίκτυο (έξυπνες μηχανές αναζήτησης ή επαγγελματίες ιντερνετικοί δημοσιογράφοι), που θα μας βοηθούν να εντοπίζουμε σχετικά εύκολα μέσα από σωρούς «infojunk» (πληροφοριοσαβούρας) τα πολύτιμα «infodiamonds» (πληροφοριακά «διαμάντια») μας. Είχε άδικο μήπως ο Νηλ Πόστμαν, καθηγητής της οικολογίας των Μέσων, όταν το 1991 δήλωσε σε συνέδριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Εκδοτών πως οι μελλοντικοί δημοσιογράφοι δεν θα βγαίνουν από σχολές δημοσιογραφίας, αλλά από σχολές φιλοσοφίας και θεολογίας! Σ’ έναν κόσμο που μαστίζεται όλο και περισσότερο από υπερπληροφόρηση η δουλειά του δημοσιογράφου θα είναι να αναλύσει, να οργανώσει και να ερμηνεύσει αυτό το πληροφοριακό χάος. Χρειαζόμαστε τέλος πάντων κάποιον για να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» και να ξεσκαρτάρει αυτό το πληροφοριακό χάος που μας πλημμυρίζει. Αυτός που θα το κάνει θα είναι αναμφίβολα και ο κυρίαρχος του μέλλοντος, εφόσον εκείνος που ελέγχει τις ροές πληροφορίες ελέγχει και τον κόσμο.

Με την Infojunk να μας πολιορκεί αδυσώπητα, να έχει γίνει ο νέος «δαίμονας», που απειλεί να μετατρέψει τη ζωή μας σε κόλαση, πολλοί άνθρωποι ονειρεύονται ήδη την επιστροφή σε μια ζωή με λιγότερες πληροφορίες. Κάποιοι από αυτούς έχουν μπει στον πειρασμό να επιστρέψουν στην κλειστή κοιλάδα των παραδόσεων και να γυρίσουν την πλάτη τους στην τεχνολογία. Αυτοί θα είναι και οι πρωτόγονοι του αύριο. Άλλοι πάλι έχουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να ελέγξουν την υπερπληροφόρηση και να γίνουν έτσι διανοούμενοι «επί παντός επιστητού», οι αμπελοφιλόσοφοι της πληροφορικής εποχής. Αυτοί καταντούν στο τέλος «πληροφοριοβουκόλοι» (infobucolics), δηλαδή «καράβλαχοι της πληροφόρησης», που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα ενώ δεν γνωρίζουν τίποτε: θύματα της επιφανειακής ενημέρωσης των ΜΜΕ.

ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ «ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΗ ΔΙΑΙΤΑ»!
Η λύση απέναντι στην απειλή της Infojunk είναι ν’ αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά το ενδεχόμενο να ξεκινήσουμε μια «πληροφοριακή δίαιτα», ενώ ταυτόχρονα να μάθουμε όσα μπορούμε περισσότερο σχετικά με τον «πληροφοριο-μεταβολισμό» μας. Η πληροφοριακή δίαιτα και η επιλεκτική πληροφόρηση είναι μια λύση, αλλά όχι για όλους. Προϋποθέτει, εκτός από τη συνειδητοποίηση του προβλήματος, θέληση  και -το σπουδαιότερο-  πνευματική καλλιέργεια. Η επιλεκτική πληροφόρηση προϋποθέτει πάνω απ’ όλα ικανότητα αξιολόγησης των πληροφοριών.

Ελάχιστοι όμως μπορούν να διακρίνουν την ποιότητα μιας πληροφορίας. Οι περισσότεροι απορροφούν τα δεδομένα χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς κριτική κι επεξεργασία. Όσοι κατορθώνουν κάτι τέτοιο μπορούν και μετατρέπουν την πληροφορία σε Γνώση. Και οι ελάχιστοι που τελικά αφομοιώνουν τη Γνώση τη μετατρέπουν σε Σοφία. Στην εποχή μας όμως δεν υπάρχουν πολλοί γνώστες και σοφοί. Αντίθετα αφθονούν οι επιφανειακοί και οι ημιμαθείς και γενικώς όλοι όσοι αντιλαμβάνονται ένα μόνον επίπεδο της πραγματικότητας. Αλλά η πραγματικότητα είναι σύνθετη και πολυδιάστατη, πράγμα που δυσκολεύονται ν’ αντιληφθούν οι περισσότεροι άνθρωποι κι όχι μονάχα τα θύματα της Infojunk.

Η πληροφοριακή δίαιτα προϋποθέτει επίσης και γνώση των ορίων της αντοχής μας και συγκεκριμένα σαφή γνώση του «πληροφοριακού μεταβολισμού» μας. Και αυτό γιατί η ικανότητα «μεταβολισμού» των πληροφοριών διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, εφόσον δεν έχει ο καθένας την ίδια ικανότητα να επιλέγει, να επεξεργάζεται και να ταξινομεί τις πληροφορίες. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να διαβάσουν ένα ολόκληρο βιβλίο μέσα σε λίγες ώρες, καθώς επίσης και να εντοπίσουν τα «κομβικά» του νοήματα χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν βιβλίο, ακούνε μουσική και βλέπουν τηλεόραση. Αυτοί δεν μιμούνται. Πραγματικά Διαβάζουν, Ακούνε και Βλέπουν. Ο εγκέφαλος τους λειτουργεί ως απορροφητήρας κι επεξεργαστής υψηλότατης απόδοσης! Πρόκειται για άτομα με μεγάλη ικανότητα «πληροφοριακού μεταβολισμού». Αυτοί δεν πνίγονται από την Infojunk, αλλά σερφάρουν επιδέξια στα «κύματα» της. Αποτελούν όμως την εξαίρεση και όχι τον κανόνα.

Στους περισσότερους ανθρώπους η Infojunk έχει υπερφορτώσει το νευρικό τους σύστημα, έχει συμφορήσει τον εγκέφαλό τους κι έχει αμβλύνει την κριτική τους ικανότητα. Έτσι, δεν υπάρχει άλλη λύση από την «πληροφοριακή δίαιτα». Προσπαθήστε όσο μπορείτε να γίνετε πληροφοριακά λιτοδίαιτοι. Αν δεν το έχετε ήδη ξεκινήσει, κάντε το τώρα! Εκείνο που προέχει είναι η ποιοτική πληροφόρηση. Ξεκινήστε από σήμερα. Σταματήστε να ρυπαίνετε το μυαλό σας με Infojunk!

ΠΗΓΕΣ

  • Νίκολας Νεγρεπόντης, Ψηφιακός Κόσμος, Καστανιώτης 1995.
  • Άλβιν Τόφλερ, Νέες Δυνάμεις, Κάκτος 1992.
  • Ζαν Λουί Σέρβαν-Σράιμπερ, Η Τέχνη του Χρόνου, Ροές, 1986.
  • Υπερφόρτωση: Από το Γουτεμβέργιο στον Μπιλ Γκέητς, NPQ, Νο 3, Καλοκαίρι 1997.
  • Η Οικονομία των Δικτύων, Γ. Στάμκος, Επιστήμη & Τεχνολογία, Νο 1, 1992.
  • Η Υπερβολική Δόση Πληροφόρησης Βλάπτει Σοβαρά την Ψυχική Υγεία, Καθημερινή, 15/12/1996
  • Ιnfojunk & Infoneurosis, Γ. Στάμκος, Strange No 65, 2004
  • Προπαγάνδα & Μαζικός Έλεγχος, Ειδική Έκδοση, Εκδόσεις Άγνωστο 2009
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΚΟΣ ( stamkos@post.comΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. ) είναι συγγραφέας-δημοσιογράφος και εκδότης-διευθυντης του εναλλακτικού περιοδικού ΖΕΝΙΘ.

Wasted Youth

«Περπατώ στην Αθήνα και νιώθω ότι βρίσκομαι στη Βαγδάτη. Βλέπω ανθρώπους με αυτόματα,ντυμένους σαν αστακούς, να με κοιτάζουν βλοσυρά.Θυμάμαι ότι περπατούσα μια μέρα στην Ακαδημίας και άκουσα ένα πεντάχρονο να ρωτά τον πατέρα του:“Μπαμπά,έχουμε πόλεμο;”.Και δεν ήταν νύχτα.Μέρα μεσημέρι ήταν». Ο 35χρονος σκηνοθέτης Αργύρης Παπαδημητρόπουλος καπνίζει το ένα στριφτό τσιγάρο μετά το άλλο πίνοντας τον έναν καφέ μετά τον άλλον. Δείχνει πολύ χαλαρός καθώς κάθεται στον αναπαυτικό καναπέ του σπιτιού του στο Μετς. Κατά βάθος, όμως, δεν είναι.  >>>>
Από τη μια πλευρά νιώθει χαρούμενος για τη θετικότατη ως σήμερα υποδοχή της ταινίας του «Wasted youth», με την οποία άνοιξε πριν από δύο μήνες το Φεστιβάλ του Ρότερνταμ. Από την άλλη, όμως, ξέρει πολύ καλά ότι θα ήταν προτιμότερο να είχε αποφευχθεί η αφορμή για τη δημιουργία της, το γεγονός που πριν από δύο χρόνια και κάτι συγκλόνισε όχι μόνο το πανελλήνιο όταν συνέβη αλλά όλον τον κόσμο: η δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.
«Η ιδέα ήταν ότι αυτό το τραγικό γεγονός,έτσι όπως ζει σήμερα ο κόσμος στην Ελλάδα,θα ξανασυμβεί.Για μένα η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου δεν είναι “η μέρα εκείνη” αλλά ακόμη ένα γεγονός που προέκυψε μέσα από μια εντελώς ανόητη ένταση.Και αν θέλετε,με αυτή την ταινία ήθελα να σχολιάσω σε ποιους τελικά δίνουμε όπλα».
Το «Wasted youth», το οποίο ο Παπαδημητρόπουλος συν-σκηνοθέτησε με τον γερμανό διευθυντή φωτογραφίας Γιαν Βόγκελ, εξιστορεί την παράλληλη πορεία δύο ανθρώπων στην Αθήνα κατά τη διάρκεια ενός 24ώρου. Από την ανατολή του ηλίου ως το βράδυ. Ο ένας, ο Χάρης, είναι ένας έφηβος τρελαμένος με το skateboard και τον βλέπουμε κυρίως με τους φίλους του. Ο άλλος είναι ένας σαραντάρης που ζει με την οικογένειά του σε μια περιοχή η οποία δεν κατονομάζεται. Η μοίρα των δύο αυτών ανθρώπων θα διασταυρωθεί προς το τέλος της ται νίας. Ως τότε οι σκηνοθέτες θα έχουν καταγράψει με απίστευτη ακρίβεια τη ζωή στην πόλη που λέγεται Αθήνα.
Ο Γιαν Βόγκελ έχει σχηματίσει άλλωστε συγκεκριμένη άποψη για τη χώρα όπου ζει εδώ και περίπου οκτώ χρόνια. Στην Ελλάδα βρέθηκε για το γύρισμα ενός διαφημιστικού, γνώρισε τη μέλλουσα γυναίκα του και δεν επέστρεψε ποτέ στη Γερμανία. Βγάζει το ψωμί του ως διευθυντής φωτογραφίας διαφημιστικών, πολλά από τα οποία σκηνοθέτησε ο Παπαδημητρόπουλος.
«Μιλώντας με πολλούς αστυνομικούς εξεπλάγην όταν τους άκουσα να λένε ότι είναι και γι΄ αυτούς τρομακτικό το ποιοι κρατούν όπλα στην Ελλάδα» συνεχίζει ο Παπαδημητρόπουλος επανερχόμενος στο θέμα του όπλου. «Οι ίδιοι μιλούν για το πόσο ελάχιστα εκπαιδευμένοι, πόσο ανίκανοι είναι στη διαχείριση κρίσεων ή σε καταστάσεις πανικού.Ενας άνθρωπος σε κατάσταση πανικού ο οποίος κρατά όπλοείναι πολύ εύκολο να το χρησιμοποιήσει».
Ο Παπαδημητρόπουλος ωστόσο δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να «κολλήσει» στην ταινία το πραγματικό γεγονός της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου- αν και παραδέχεται ότι χωρίς την αληθινή τραγωδία δεν θα υπήρχε ούτε η ταινία. Αμέσως μετά τον θάνατο του Γρηγορόπουλου κατέβηκε μαζί με τον Βόγκελ στις διαμαρτυρίες τραβώντας φωτογραφίες που απεικόνιζαν τη φλεγόμενη Αθήνα εκείνων των φρικτών ημερών. «Συγκρίναμε ο ένας τις φωτογραφίες του άλλου αλλά η ιδέα μιας ταινίας εμπνευσμένης από αυτή την κατάσταση προέκυψε τον Μάρτιο του 2009».
Ο Χάρης και οι φίλοι του… όπως είναι
Ενδιαφέρον έχει το πόσο άμεσα έγινε το καθετί στο «Wasted youth». Για παράδειγμα, οι μισοί από αυτούς που παίζουν δεν είναι ηθοποιοί αλλά παιδιά που η ομάδα παραγωγής βρήκε στον δρόμο. Ο πρωταγωνιστής λέγεται Χάρης Μάρκου και οι φίλοι του Αρθούρο Κιβίλιοφ και Τζέισον Ουάστορ. Επίσης δεν γράφτηκε ποτέ σενάριο. Οποιοσδήποτε διάλογος ακούγεται πηγάζει αυθόρμητα από τους ηθοποιούς- τίποτε δεν είναι προκατασκευασμένο, εκτός από ορισμένες σκηνές που απαιτούσαν πρόβες. Οι σκηνοθέτες έδιναν απλώς κάποιες οδηγίες ή έριχναν ιδέες για τη σκηνή που επρόκειτο κάθε φορά να γυριστεί.
Ολοι έπαιξαν άβαφοι. Κανένας κομμωτής ή ενδυματολόγος δεν εργάστηκε για το «Wasted youth». Δεν υπήρξε καν φωτισμός, πέραν του φυσικού ή των λαμπών στις σκηνές. «Ημασταν εμείς και μια κάμερα» λέει ο σκηνοθέτης «γιατί αυτό που από την αρχή είπαμε ήταν “ας πάμε απλώς να κάνουμε μια ταινία που θα τελειώνει εκεί”.Και νομίζω ότι ήταν καλύτερα που έγινε έτσι» συνεχίζει «γιατί αν οι ίδιες σκηνές γυρίζονταν στημένες θα χανόταν ένα πολύ μεγάλο μέρος του ρεαλισμού». Τέλος, ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος θεωρεί μεγάλη τύχη το ότι οι γονείς των παιδιών που παίζουν στην ταινία ήταν ανοιχτοί σε οτιδήποτε. «Τους υποσχεθήκαμε απλώς ότι θα είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί και κανείς δεν θα πάθει τίποτε».
ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΧΩΡΑΣ
Ο Ιερώνυμος Καλετσάνος είναι ο άλλος πρωταγωνιστής του «Wasted youth»,ένας σαραντάρης που ζει με την οικογένειά του σε μια περιοχή η οποία δεν κατονομάζεται Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας έγινε στο Ρότερνταμ μπροστά σε 1.500 άτομα. Η εμπειρία αυτή έχει μείνει αξέχαστη για τον Παπαδημητρόπουλο.Ωστόσο το μετά ήταν που του έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση.«Ενώ φοβόμασταν ότι το θέμα του “Wasted youth” είναι πολύ εθνικό,οι περισσότεροι από τους ξένους θεατές της ταινίας το είδαν τελείως universal αναγνωρίζοντας τους χαρακτήρες της ταινίας»είπε ο σκηνοθέτης.«Ιδιαίτερα οι νέοι ενθουσιάστηκαν πολύ και έδειξαν ότι νιώθουν πολύ σωστά την κατάσταση που ζούμε στην Ελλάδα.Τους ενδιέφεραν πράγματα όπως πόσο κοντά στο πραγματικό γεγονός βρίσκεται η ιστορία μαςαλλά ρωτούσαν και για την κρίση με πάρα πολύ ενδιαφέρον-ιδίως οι άνθρωποι με πολιτική σκέψη οι οποίοι καταλαβαίνουν ότι το θέμα της κρίσης δεν είναι μόνο δικό μας αλλά και δικό τους».
Η εντοπιότητα του θέματος είχε αρχικώς ανησυχήσει τον σκηνοθέτη διότι, όπως λέει,«η Αθήνα έχει μέρη που δεν τα συναντάς εύκολα αλλούπέρα από πόλεις όπως το Τελ Αβίβή στην Κύπρο. Στενοί δρόμοι,πολυκατοικίες με ανθρώπους που κάθονται στα μπαλκόνια,σοκάκια.Αυτή την αίσθηση της γειτονιάς και της μικροαστίλας…Η ταινία μιλάει για ανθρώπους της διπλανής πόρταςπου,όμως,όπως τελικά αποδείχθηκε,θα μπορούσαν να είναι της διπλανής χώρας».
Η μεγάλη νύχτα του Αλέξη
Τον Οκτώβριο του 2010 το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αμφισσας καταδίκασε τον Επ.Κορκονέα σε ισόβια κάθειρξη με την κατηγορία της δολοφονίας με άμεσο δόλο,ενώ του επέβαλε επιπλέον ποινή φυλάκισης 15 μηνών για οπλοχρησία.Ποινή δεκαετούς κάθειρξης επιβλήθηκε στον συγκατηγορούμενό του Β. Σαραλιώτη για απλή συνέργεια στη δολοφονία.Το δικαστήριο δεν αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό στους δύο αστυνομικούς.
ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ
Η ταινία των Αργύρη Παπαδημητρό- πουλουΓιαν Βογκλ «Wasted youth» θα προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη 17 Μαρτίου σε διανομή Νutopia.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ
http://antipariafwni.blogspot.com/2011/03/blog-post.html

Κυνόδοντας και Eurovision

Ο ανατρεπτικός “Κυνόδοντας” γλίτωσε από τη βλαχομπαρόκ πανηγυρτζίδικη ελληνική υποκουλτούρα με την απώλεια του τίτλου της καλύτερης ξενόγλωσσης -για το Hollywood- ταινίας για τη χρονιά που πέρασε.  >>>>

Μια ταινία ανατρεπτική, ηθικά σκανδαλιστική και σεναριακά πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα σε περίπτωση που κέρδιζε το Όσκαρ θα έμπαινε στο επίκεντρο ενός πανηγυριού αισθητικής Eurovision και θα υπέσκαπτε την ίδια τη φιλοσοφία της.

Ο Γ. Λάνθιμος, ο σκηνοθέτης της ταινίας, σίγουρα δε θα ήθελε να γίνει ένα φολκλόρ καραγκιοζάκι που θα το πηγαινόφερναν σε ανούσιες βραβεύσεις και εκ των υστέρων αναγνώριση.

Και μάλιστα θα βραβευόταν και θα παρουσιαζόταν ως εκπρόσωπος του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ δεν είναι. Ο ελληνικός κινηματογράφος είναι η Λούφα και Απαλλαγή, η Κληρονόμος και κάθε χαζοχαρουμενιά που μας πλασάρουν. Ο Λάνθιμος βραβεύτηκε στις Κάννες και τιμήθηκε με την υποψηφιότητα για Όσκαρ εκπροσωπώντας τον εαυτό του και μια μικρη μερίδα Ελλήνων πολιτών που επιμένουν να μην γίνονται κιμάς στην κρεατομηχανή της βιομηχανίας του θεάματος.

Πρόκειται για μια ταινία που κατηγορήθηκε ως “ανήθικη” επειδή προβάλλει σκηνές αιμομικτικού σεξ. Όσοι όμως είδαν την ταινία θα κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε σκανδαλιστική πρόθεση από το σκηνοθέτη.

Για μένα η οικογένεια που παρουσιάζεται στην ταινία δεν αντιπροσωπεύει την οικογένεια, αλλά την κοινωνία. Ο πατέρας που είναι ο μόνος που έχει σχέση με τον έξω κόσμο αντιπροσωπεύει την εξουσία, η οποία κρατά εγκλείστους τους υπηκόους και παρουσιάζει στους εσώκλειστους τις έννοιες των πραγμάτων , όπως συμφέρει αυτόν.

Παραπέμπει στο Μύθο του Σπηλαίου από την Πολιτεία του Πλάτωνος, όπου ο Σωκράτης μιλά για την πραγματική υπόσταση των εννοιών και για την παρουσίαση των αναπαραστάσεων των εννοιών στους απλούς ανθρώπους από “θαυματοποιούς” μέσω σκιών, όπως αυτοί νομίζουν.

Η μητέρα ΄της “οικογένειας” συμβολίζει το μεσολαβητή εξουσίας και λαού (τα ΜΜΕ ίσως;) η οποία ναι μεν έχει γνωρίσει τον έξω κόσμο, αλλά επέλεξε ή επιλέχθηκε από τον πατέρα-εξουσία, να παραμείνει για πάντα στο σπίτι προκειμένου να “προσέχει” και να λύνει τις απορίες των εσώκλειστων παιδιών.

Τα παιδιά συμβολίζουν προφανώς το λαό που ζει με τον τρόπο που του επιβάλλουν, πιστεύει τα πράγματα όπως του τα παρουσιάζουν και φυσικά του λένε πως θα απελευθερωθεί όταν πέσει ο “Κυνόδοντάς” του.

Και υπάρχουν και οι εξωτερικοί παράγοντες, οι οποίοι, αν και αρχικά είναι βαλτοί από τον πατέρα-εξουσία για να εκτονώνονται τα παιδιά-λαός, προσπαθούν να ξυπνήσουν τα παιδιά, αλλά κι όταν καταφέρνουν να τους δώσουν κάποιες επιπλέον πληροφορίες ή κατευθύνσεις, τα παιδιά-λαός δεν μπορούν να συλλάβουν τα μηνύματα των νέων πληροφοριών και αντιδρούν σπασμωδικά.

Η αιμομικτική σχέση λοιπόν που προβάλλεται μεταξύ των παιδιών, δε συμβολίζει σεξ μεταξύ αδελφών, αλλά μια άρρωστη, ανάπηρη σχέση-αλληλεπίδραση μεταξύ των απλών ανθρώπων.

Η ταινία βρίθει συμβολισμών, αλλά όταν έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε ένα έργο κοιτώντας μόνο το προφανές (αφού αυτά που μας παρουσιάζουν δεν εννοούν τίποτα άλλο πέρα από το προφανές), είναι λογικό να μην εμβαθύνουμε στα ενδότερα κάθε έργου τέχνης και να παραμένουμε στα τεκταινόμενα της πλοκής.

Δε λέω πως είναι αναγκαστικό να αρέσει σε κάποιον η συγκεκριμένη ταινία, αλλά απλά εκνευρίζομαι με την a priori απόρριψη κάθε πρωτοπορίας, κάθε προσπάθειας να ξεφύγουμε λίγο από τις παραδεδομένες συνήθειές μας.

Φυσικά όταν ο ίδιος σκηνοθέτης γύρισε μια διαφήμιση, οι περισσότεροι Έλληνες την ενστερνίστηκαν και ως ατάκα. Είχε γυρίσει εκείνη τη διαφήμιση με τον μπάτσο που έλεγε “put the kot down slowly”. Αλλά τότε η αισθητική του Λάνθιμου ήταν ανώδυνη…

Έτσι κι αλλιώς 30.000 εισιτήρια έκοψε η ταινία στην Ελλάδα, ενώ η χαζοχαρούμενη “Κληρονόμος” με τη Σ. Καρύδη που βγήκε την ίδια εποχή έκανε υπερτριπλάσιες εισπράξεις.

Είμαστε στη χώρα που ο παγκοσμίως αναγνωρισμένος Θ. Αγγελόπουλος έχει γίνει σαν ανέκδοτο λόγω του αργού ρυθμού των ταινιών του. Η κριτική αυτή ξεκίνησε από τους θαυμαστές του Αγγελόπουλου, που έκαναν μια χαριτωμένη κριτική πάνω στις ταινίες του, χωρίς όμως να μειώνουν την καλλιτεχνική τους αξία, αλλά υιοθετήθηκε από όλους τους Έλληνες οι οποίοι ανάθεμα κι αν έχουν δει έστω μια σκηνή από ταινία του Αγγελόπουλου. Και λειτουργούν με ένα κλισέ κοινωνικου αυτοματισμού: Αγγελόπουλος=αργός και το αντίστροφο.

Έτσι λειτουργούμε και με άλλους: Σιδηρόπουλος=πρεζάκιας, Καβάφης=πούστης, Καρυωτάκης=ψυχάκιας που αυτοκτόνησε και πάει λέγοντας…

Και φυσικά ερμηνεύουμε τα πάντα με βάση το “βασικό χαρακτηριστικό” που τους έχουμε προσδώσει.

Οι σύγχρονοι Έλληνες στην προσπάθειά τους να καλύψουν τις ενοχές τους για την ποιοτική ελεύθερη πτώση του γούστου και της αισθητικής τους λοιδωρούν οποιονδήποτε “κάνει ποιότητα” … λες και αυτό αποτελεί κατηγορία ή κουσούρι!

Το να φτιάχνεις χαζοχαρουμενιές βέβαια, είναι προσόν…

Είμαστε φυσικά στη χώρα που έπρεπε να “εκτελέσει” ο Βασίλης Καρράς την “Πριγκηπέσσα” του Σωκράτη Μάλαμα για να γίνει πανελλαδικό σουξέ… Ο “Κυνόδοντας” μας έλειπε!

Γι αυτό σου λέω Λάνθιμε, δε φαντάζεσαι από τι κιτσαριό γλίτωσες, μην κερδίζοντας τελικά το Όσκαρ καλύτερης ταινίας.

Θα βλέπαμε παράθυρα με έναν εκπρόσωπο της “προοδευτικής” κοινωνίας που θα υπερασπιζόταν αβλεπής την ταινία τονίζοντας την ελευθερία της έκφρασης του δημιουργού και έναν εκπρόσωπο από το παπαδαριό που θα φώναζε ότι η ταινία διαλύει τις αρχές της “ελληνορθόδοξης κοινωνίας” μας.

ΠΩ ΠΩ ΚΙΤΣΑΡΙΟ!!!

e-ΚΦΟΒΙΣΜΟΣ

e-ΚΦΟΒΙΣΜΟΣ

Η κατάληψη του διαδικτύου και
η νέα θεοκρατία των τοξικών
e-βριστών!    >>>>

Σιγά-σιγά, το δίκτυο µοιάζει να παραδίδεται σε αυτά τα «ιντερνετικά τάγµατα ασφαλείας» που απειλούν όποιον δεν έχει την ίδια άποψη µε τους ίδιους. Που ξερνάνε µισαλλοδοξία, µίσος και απειλέςκαι βρίσκουν νόηµα στην ανύπαρκτη ζωή τους µέσα από τον e-κφοβισµό. Μια ελάχιστη µειοψηφία που σου δίνει την εντύπωση ότι αποτελεί κυρίαρχη τάση. Και πλέον έχει αρχίσει να συµπεριφέρεται σαν τέτοια. ∆ιότι κάναµε το χειρότερο που θα µπορούσαµε να κάνουµε: την πήραµε στα σοβαρά και την αφήσαµε να µας επηρεάσει. Τόσο παράλογο, σα να πιάνεις κουβέντα και να αφήνεις να σε επηρεάζει ο τρελός που αρχίζει ξαφνικά να φωνάζει προς το µέρος σου στη γωνία του δρόµου.

Οι ανώνυµοι (ή ψευδώνυµοι) e-βριστές µε τα κεφαλαία γράµµατα στα σχόλια είναι σαν τις αποικίες µυκήτων. Αναπτύσσονται όπου βρίσκουν το κατάλληλο περιβάλλον. Και στην προκειµένη περίπτωση, κατάλληλο περιβάλλον είναι ένα περιβάλλον που κάνει το λάθος να τους ανέχεται. Είναι οι απόγονοι των κατσαπλιάδων, των ταγµατασφαλιτών, των µαυραγοριτών, των Αυριανιστών. Αυτός ο ίδιος υπόνοµος που καταδυναστεύει πάντα τη χώρα και µολύνει τη δηµόσια ζωή µε ένα ιδιότυπο µείγµα άγνοιας, υπερήφανης αµορφωσιάς και φασισµού. Που ανδρώθηκε µε δελτία ειδήσεων όπου του ζητούσαν να βγάλει πόρισµα σε τηλεφωνικά γκάλοπ και µε τηλεπαρουσιαστές που τον έγλειφαν και τον δικαίωναν για να µην τον χάσουν από πελάτη. Μοιραία, κατέληξε να πιστεύει ότι µπορεί να τα κρίνει όλα. Και φυσικά ανακάλυψε το internet.
Έτσι, δεν υπάρχει θέµα ή δηµοσίευµα τα τελευταία χρόνια στο οποίο κάποιος να µη βγάλει την επιθετική αποψούλα του. Με πρόθεση όχι να διαφωνήσει, αλλά να απαξιώσει και να αποκαλύψει συνωµοσίες. ∆ηλαδή µε κίνητρο όχι το διάλογο, αλλά τον εκ του ασφαλούς λιθοβολισµό. Τον απαξιωτικό µονόλογο. Το «γιατί εσύ κι όχι εγώ». Ο παραδοσιακός µικροαστικός φθόνος της ελληνικής κοινωνίας, σε πλήρη ανάπτυξη από τοίχο σε τοίχο.

Το χειρότερο είναι ότι η µόλυνση που προκαλούν έχει αρχίσει να γίνεται εµφανής: να θυµηθούµε πώς µιλάει ο Βερέµης στο Skai µετά από τις επιθέσεις; Τις απειλές για τη ζωή σε Πάσχο Μανδραβέλη, Πέτρο Τατσόπουλο και άλλους επώνυµους στοχοποιηµένους αρθρογράφους που λένε ακόµα τη γνώµη τους κόντρα στις απαιτήσεις και τους αφορισµούς του όχλου; Το απεγνωσµένο «…κανένας άνθρωπος µε αγαθές προθέσεις, µε νου και σκέψη δεν µπορεί να αντέξει όλη αυτή τη βία, όλη αυτή τη δυσοσµία» που έγραφε η Αφροδίτη Αλ Σαλέχ, πρόσφατα, στο προφίλ της στο Facebook; Μορφωµένοι άνθρωποι, µε γνώση του αντικειµένου τους φοβούνται να πουν µια άποψη καθαρή, µην τυχόν και προσελκύσουν την οργή των φανατικών! Γιατί αυτό ακριβώς θέλει η τροµοκρατία τους: να σε κάνει να φοβάσαι µε την ιδέα ότι αν υπερβείς τα όρια που αυθαίρετα σου επιτρέπουν εκείνοι, θα υποστείς τις συνέπειες! Γι’ αυτό και σου δίνουν την εντύπωση ότι παραµονεύουν παντού. Και κάθε µεγάλο θέµα, που θα µπορούσε µέσω της «διαδραστικότητας» του µέσου να προκαλέσει έναν κανονικό διάλογο, τελικά καταλήγει σε κραυγές, αφορισµούς και υστερία. ∆ηλαδή στο βόθρο που τους βολεύει. Στην έδρα τους. Γι’ αυτό προκαλούν µε κάθε τρόπο την προσοχή σου. ∆ιότι αν τους τη δώσεις, έχουν ήδη κερδίσει. Ναι, είναι ακριβώς όπως µε το γουρούνι και τη λάσπη: όταν παλεύεις µε ένα γουρούνι, λασπώνεστε κι οι δύο, αλλά το γουρούνι το ευχαριστιέται. Ε, το ίδιο συµβαίνει και µε τους e-βριστές.

Πράγµατι, οι τρωγλοδύτες µε τα κεφαλαία στοιχεία στα σχόλια, την ανορθόγραφη ρητορεία και τα πολλά θαυµαστικά, είναι ένα κοµµάτι της πραγµατικότητας. Αλλά ας µην ξεχνάµε ότι είναι ένα πολύ µικρό κοµµάτι της. Που, όπως και οι µύκητες, καταλήγει να µολύνει τα πάντα. Από εκεί ξεκινάει και η άρρωστη ατµόσφαιρα που αποπνέει η blogόσφαιρα.
Ξαφνικά, µοιάζουν να µπαίνουν στην εικόνα και να διαµορφώνουν την ατζέντα του δηµοσίου διαλόγου άνθρωποι που αν τους έβλεπες στην κανονική ζωή δεν θα τους έδινες σηµασία. Ας µην ξεχνάµε: τα «Ουστ ρεεεε!» και οι παρόµοιες κραυγές, δεν προέρχονται από νοήµονες ανθρώπους που τους πνίγει η αγανάκτηση. Στην πραγµατικότητα είναι αυτοί οι καθυστερηµένοι που βλέπουµε στις κερκίδες ενός γηπέδου. Που φωνάζουν σε όλη τη διάρκεια του µατς, για να ξεσπάσουν για µια ολόκληρη ζωή που περνάνε µέσα στην ανυπαρξία.

Οπότε, µε τους τραµπούκους να γκαρίζουν διαρκώς, οι νοήµονες αναγνώστες (δηλαδή αυτοί που δεν αντιµετωπίζουν το internet σαν υποκατάστατο του σεξ που τόσο τους λείπει) αρχίζουν να απέχουν. Για ποιο λόγο να συµµετέχεις σε ένα διάλογο όπου, ό,τι και να πεις, θα εισπράξεις χουλιγκάνικες βρισιές;

Η µόνη λύση είναι να τους βγάλουµε από τη ζωή µας. Με τον ίδιο τρόπο που δεν αφήνεις την πόρτα του σπιτιού σου ανοιχτή το βράδυ, δεν χρειάζεται να αφήνεις και την πόρτα του profile σου. Πάνω δεξιά υπάρχει ένα κουµπί που γράφει “block”. Αρκεί για να τους αποµακρύνεις από τις σελίδες σου στο Facebook και από followers στο Twitter. Αρκεί η µη έγκριση των σχολίων-οχετών τους για να αφήσουν ήσυχο το site που δοκιµάζουν να καταλάβουν. Στο κάτω-κάτω η µισή blogόσφαιρα είναι γεµάτη από τους όµοιούς τους, όπου µπορούν να ξεχαρµανιάζουν επ’ άπειρον. Αλλά όλα τα σοβαρά sites παγκοσµίως έχουν σταµατήσει να δέχονται την τοξικότητά τους. ∆εν πρόκειται για λογοκρισία. Στην πραγµατικότητα πρόκειται για αβρότητα και σεβασµό προς τους νοήµονες σχολιογράφους οι οποίοι µπήκαν στον κόπο να γράψουν κάτι που δεν είναι επιπέδου Νεάτερνταλ. Και ας µην ανησυχούν οι administrators. Mακροπρόθεσµα η απολύµανση των trolls οδηγεί σε διαφύλαξη του ίδιου του µέσου από τη γάγγραινα. Στο κάτω-κάτω, το internet δεν είναι τηλεόραση για να τους έχει τόσο µεγάλη ανάγκη για νούµερα. Και εν πάση περιπτώσει, κανένα µέσο στην ιστορία δεν επιβίωσε για πολύ όταν σταµάτησε να απευθύνεται στους νοήµονες και κατάντησε αποκλειστικά αποικία από τραµπούκους και τρωγλοδύτες.

athensvoice